Dag 19

Goeiemorgen jullie allen, 
Vandaag was het onze 19e dag in Paramaribo-city. 

Ons avontuur loopt verder in zijn eigen gangetje, na alweer een snelle ochtend, ja zo hebben we het graag, niet te lang, niet te druk, ... was het tijd om naar onze school te vertrekken. Deze keer met die nieuwe zonnebril op Silke haar neus . We hadden het geluk dat we net op tijd aankwamen, net voor de tropische stortbui van start ging. Wat niet wegneemt dat mijn voorhoofd ondertussen al in het zweet stond. Heerlijk om alle snoetjes van mijn gekleurde vriendjes weer te zien. Elke keer opnieuw weten ze ons hart te veroveren. Over casanova's gesproken. 

Silke : Juf Bianca vroeg me haar te helpen tijdens het 'werkmoment', ik stond te popelen. Natuurlijk ben ik niet gemaakt om te blijven zitten op mijn stoeltje, kijkend naar wat er allemaal gebeurt. Ik kreeg de taak om de kinderen te begeleiden bij het voorbereidend schrijven. Samen met 8 maatjes ging ik dan ook voor het kleine, stoffige krijtbord staan. Het was de bedoeling dat ze mooie lussen gingen maken. Za-lig om te ervaren dat een kind zo blij kan zijn, dat het hem/haar echt gelukt is om een lus te tekenen. Ze kregen van mij dan ook een verdiend applaus. 'Juffrouw, kijk wat ik kan!' 'Wat prachtig, ging ik verder!' , elke zin die ik hier trouwens ook luidop zeg, wordt keurig beantwoordt met 'Ja juffrouw!' of 'Nee, juffrouw!' Zie je onze kleuters dat al doen? U kan wel begrijpen dat ik in het begin me toch wel even onwennig voelde, alsof ik dé belangrijkste persoon was hier in de klas. 

U mag ook weten dat er vandaag een klein incidentje gebeurde met een meisje, als straf werd ze gestuurd naar het kantoor. (lees: de hoofdkleuterleidster) Na een tijdje kwam ze dan ook met het al gekende pruillipje naar me toe en vertelde ze me keurig. 'Pardon juffrouw Silke, ik zal het nooit meer doen!' Dames en heren, die bobbeltjes op mijn armen waren vanaf dit moment bobbels geworden. Als reactie nam ik kind stevig vast en zei ik: 'Wij zijn nu terug dikke vriendjes!' 

Na werken, een nieuw swingend liedje aanleren dat zelf met een zelfgemaakte micro door de kinderen individueel naar voren werd gebracht waar ik ook leerde: 'Als je wil meegaan met iemand, moet je zijn manieren kennen!', een vers(je) herhalen (ik zou het niet kunnen onthouden), arbeid naar keuze, ... was het voor de eerste keer in twee weken tijd voor de pictogram: SPELEN! De kinderen mochten samen met mij en juffrouw Bianca enkele spelletjes spelen. Benodigdheden? Een grote bal! Ohnee, geen grote bal aanwezig in onze school enkel een platte, lederen bal ... slik! 'Kinderen dit is een speciale toverbal!' hielp ik juf Bianca vooruit! Hier kunnen we DE leukste spelletjes mee spelen. Natuurlijk waren ze dolenthousiast! Als laatste leerde ik ze nog het meest gekende C H I R O - spelletje. Clara, clara wie heeft de bal? U raadt het waarschijnlijk goed, ook deze vriendjes kennen de trucjes van de foor, ze spieken even graag. 

Celine : ' Goeiemorgen lieve kindjes ' , ' Goeiemorgen juffrouw Celine '! Ik was aangenaam verrast het was alleen Juffrouw Chiquita vandaag in de klas. Wat een pracht van en vrouw. Ze heeft veel interesse in ons onderwijs en betrekt mij ook bij het hele gebeuren. Eindelijk had ik wat meer werk in mijn handen i.p.v. altijd maar de lesjes te volgen. Hoera. 

Al snel werd het tijd ' voor mijn algemeen lesje ' , jaaa jaa.. Spannend. Wonder boven wonder : ik kreeg ze in een kring ( HOERA nummer 1 ) en wonder boven wonder : ze bleven zitten ( Haha, HOERA nummer 2 ) Ik heb het lesje naar voor gebracht door een knuffel tot leven te brengen. Hij was zo verdrietig omdat de kindjes hun oortjes niet altijd openstaan. Het lesje verliep heel vlot maar dan de grote uitdaging : werkt het nu ook echt? Zullen ze blijven zitten om 12 uur. Wel laat ons zeggen ze zaten stil tot 12u04. Toch best al een mooi record? Haha , ik deed mijn best maar tevergeefs dit krijg ik niet op 1 , 2 , 3 opgelost. Dubbel werk voor morgen dus.

Tingeling daar gaat het belletje 'met de hand'. Tijd om te vertrekken naar huis.

18.00u, waaat??? De klok tikt weer dubbel zo snel hoor, tijd om aan ons eten te beginnen! Vandaag op het menu, kippenvleugeltjes met gekookte rijst 'op Agnes' wijze' bedankt voor de kooktips, ananasstukjes en kerrie-saus. Silke kookte ons potje snel en smaken dat deed het wel! 

Vanavond kregen we voor het eerst bezoek in onze nederige stulp. We kregen deze avond twee schatten van mensen over de vloer. 'Hallo Belgen!' , 'Wat zijn jullie leuke meiden, ...' na twee uur babbelen, afspraken maken, verhalen uitwisselen. Konden we stellen dat we alweer een hele weg vooruit waren in het plannen van ons avontuur. Afspraak één, zondagmorgen gaan we mee kijken naar het gospelkoor in de kerk. Nee, we zijn niet ziek hoor, omdat we naar de kerk gaan, we zijn gewoon nieuwsgierig en wil graag respect tonen voor deze gewoontes in Paramaribo. 'Maak foto's zo kan je vertellen wat je allemaal gezien hebt hier in Suriname!' Wees gerust, we zullen het IEDEREEN doorvertellen, hoe zalig we het hier wel vinden. 

Wat doen we nog als afsluiter van de dag? Een afleveringske platvloershumor en vooral seksistisch getint, FC DE KAMPIOENEN! Wie wordt de nieuwe BomaBabe? Nieuwe carrière voor ons? Nee, toch niet! Natuurlijk was het wel lachen geblazen en kropen we zo met een grote glimlach onder ons muskietennet. 

Zo, dat was het dan weer voor vandaag, op naar morgen, ja... u zegt het waarschijnlijk zelf automatisch als ZONDER ZORGEN!

vergeet niet: 
'Het leven begint pas wanneer je je grenzen verlegt.'