Dag 10

Vanaf vandaag beginnen de tientallen. Hoe vieren we dit? Laten we proberen in ons bed te blijven liggen tot 10 uur. Helaas pindakaas, wegens hitte en een toch wel iets te zachte matras is het me niet gelukt, maar je hoort ons niet klagen hoor. 

Eens uit ons bed, keren we naar het meest gezelligste en friste plaatsje in ons huis, het terras met uitzicht op die ene mooie palmboom, die we aan de meeste Skypers en FaceTimers onder jullie fier toonde. 

Wat vandaag op het programma? Even voor school werken of toch doen alsof, aan dit vijsje in Silke's hoofd moet duidelijk nog een beetje gewerkt worden. Achja, perfectie heeft een nadeel, het is saai. Gelukkig vond Celine vandaag wel de goeie moed, zelfs extra goeie moed : Cedric helpen met zijn taken. Ja dat doen zusjes ook vanuit Suriname!

Celine toonde daarna alweer haar kunsten als wasvrouw, ik keek dat het goed was. Gelukkig heeft zij deze 'mama-kant' in haar, want ik zou alleen maar poppetruitjes te verschijn kunnen toveren, wat op zich ook wel een kunstje is. Ondertussen contacteerde Silke nog even mijn thuiswereldje om te vernemen dat haar broer haar zo hard mist, dat hij tijdens de sport van zijn leven zijn gedachten even te veel bij mij had en zo zijn lief en schattig neusje brak. Achja 'grote' zussen hebben dan toch een impact op die 'kleine' broers. Kleine laat je maar goed verwennen door moeders helende handen, maar behoudt de reputatie van ons fiekesdreef hé man! 

Vervolgens was het tijd voor, u zal het haast niet geloven..., een fietstocht. Met onze 25 km in de benen van gisteren, konden we vandaag het toch niet maken om helemaal NIET te fietsen. Met enige tegenzin en meegesleur van Celine vertrokken we dan toch op zoek naar onze stageschool en onderweg misschien een simkaart, slager, bank, ... JA LAP hé, Silke's ijzeren ros had beslist om vandaag op stal te blijven, hij had last van een lekkende band. Dan maar even op de Rolls Royce springen van Lisa. Ale hup hier gaan we... De weg naar onze stageschool ging zo vlot, dat we zelf voorbij onze straat der ijzerwaren (lees, metaalstraat) reden. 

Wegverkenning = check! Nu nog op zoek naar een simkaart, op een baan zoals de N70. Met ja hoor evenveel file, een even hoge viaduct... Nee, we zouden liegen, bij onze Surinaamse N70 hoort ook een goeie 30 graden en elke auto die passeert maakt een fluitend of tsjirpend geluid en het is niet de auto zelf dat het doet. In heel ons leven hebben we ons nog nooit zo populair gevoeld en dit op een drukke baan. 

Stop! Een geldafhaalpunt, joepie, ... Te snel gejuicht, wanneer kleine Fie haar kaartje in de automaat steekt is er een probleem met de communicatie, ze verstaan waarschijnlijk het Niekaarkse dialect niet van mijn kredietkaartje. 

Ohla, wat zien we hier... Een kapsalon? Doen of niet? All you need is... An adventure?! Waarom niet dan... Met knikkende knieën en heimwee naar Evie waagde Silke zich voor de eerste keer op vreemd kappersgebied. Hoe zag het er uit? Deze keer net zoals in de films, twee mannen in de meest kenbare Surinaamse houding op een kappersstoel. 'Kan je mijn haar knippen?!' Hier wat korter en vanboven wat langer... 'Zet je maar op de stoel... ' Wassen, hoofdmassage, verzorgingske?, crèmebadje?, ... Nee hoor, hup met in de ene hand de tondeuse en met de ogen gericht naar de bokswedstrijd die op de tv naast mij zich afspeelde. Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?! Ging er door haar hoofd... Maar zoals in elk kapsalon kwam er een babbeltje los, de man die met heel veel zelfzekerheid haar, haar aan het scheren was, vertelde een stukje van zijn leven. Dertien kinderen, vele reizen achter de rug, nog actief in de discotheken, ... Maar natuurlijk vol lof over zijn thuishaven: 'Suriname!' Geen stress, geen drukte of chaos, maar vooral geen zorgen voor morgen. Een keer Suriname vraagt om twee, drie, vier, ... Uiteindelijk nog een beetje snoeien, zoals hij het verwoorde en klaar was Silke. Resultaat: geweldig! Haar dag was goed door Steve de Surinaamse kapper. Dankjewel! 

Op de terugweg nog op zoek naar een simkaart... De hitte was voor de honden deze keer ook te veel ze kropen, spartelden zichzelf onder de geparkeerde wagens om toch van dat kleine stukje schaduw te genieten. 

'Closed' gaf de security in gebarentaal aan om 15.55u van de plaatselijke provider winkel... Morgen mag je weerkeren. 'Dat meende nu niet hé!' In België braken we de deuren open om kostte wat kost binnen te geraken, hier denk je 'achja, morgen is er nog een dag... Let it all go!' Dan maar terug naar huis... 

'Joehoe, wij hebben naar familie gekeken via Skype!' riepen ze ons hopend op een klein jaloers gevoel toe. Pfft, als het dat maar is... zolang jullie niet naar thuis gekeken hebben, kunnen jullie mij niet op mijn paard krijgen. 

Hmm, ik heb wel een beetje honger? Jullie? Hup, start het koken... Rijst, kip en currysaus. Tijdens deze kookervaring besefte deze kleine chef dat rijst koken voor echte rijsteters is, Silke dus niet. Maar zoals altijd hier in Suriname komt alles steeds goed. Daarom smulden we ons bordje na goede rijstafloop toch lekker leeg! Na eten komt geen zonneschijn maar een bewolkingske of te wel een afwasje. Hoe maak je dit aangenaam?! Elkaar leren tietsen met de handdoek, maar zoals oma ons leerde: 'Niet op elkaar want daar komen traantjes van hé!' Of onze papa zou meermaals roepen 'Dat vinnek ik plezant heeee! ( Papa Silke ) 

Als laatste van de dag nog een filmpje kijken in onze eigen openluchtbioscoop met hapjes en drankjes. 

Na alweer een dagje vol kleine belevenissen is het tijd om onder ons muskietennetje te kruipen en vredig in slaap te vallen, hier in onze nieuwe woonst 'Zorg en Hoop!'