Dag 12

Vandaag stonden we alweer vroeg  op, dit op dezelfde manier als gisteren, na een halfuurtje snoezen, toiletbezoek, onze witte tandjes nog witter maken, gezicht schoonvegen, kleren aan, ... Nog even op het terras genieten van het ochtendgloren, nu het nog iet of wat een dragelijke temperatuur is. 

Snel onze ijzeren vriend nog even voorzien van stevige en opgepompte banden en weg waren wij. Doorheen de drukke Surinaamse N70 met het nodige succes op de achtergrond door al het mannelijk 'schoon'. Je kan wel zeggen dat je ego hier steeds elke keer opnieuw gestreeld wordt hoor. 'Hey schatjes', 'Jullie zijn schattig hoor!', ... Het was duidelijk wij waren een 'schone' en vooral witte verschijning voor ons. Al vind ik dat we al heus wat bij gebruind ben. Natuurlijk blijven wij hier de melkflesjes.

Na een 20-tal minuutjes fietsen kwamen we aan bij het hoofdkwartier van Mevr. Olivia. Alweer werden we hier ontvangen met open armen en kregen we zelf het genoegen om een gesprek van anderhalf uur te houden. Dit gesprek gaande over onze opleiding, hun methodes, hun tekorten, ... We hebben ons in heel onze schoolcarrière nog nooit zo 'raar' gevoeld. Wij als stagiaires gaven onze stagebegeleidster de uitleg over hoe ze dingen zou kunnen aanpakken, wat wij doen, ... Ze nam 'aantekeningen', dat je kan begrijpen als alles wat wij haar vertelde, schreef zij op 'voor later'. Het was duidelijk deze dame wou veranderingen en zocht uitdagingen. Mooi toch? We kregen alweer het gevoel, we willen hier echt een samenwerking van maken. Deze school had hulp nodig en wij konden ze vooruit helpen. Al gaat het om kleine dingen, alle kleine beetjes helpen. 

Als we een anderhalfuur volgepraat hadden, vond mevrouw Olivia het genoeg voor vandaag, morgen gaan we verder. Samen hadden we dan ook een oplossing gevonden om de drukte in de klassen te minderen of toch proberen. Dit met een geluidsmeter, die wij zelf gingen in elkaar boksen. Celine maakte als extra nog eens beloningskaartjes, aangezien het is in haar klas nog zwaarder aan toegaat. Het leek voor mevr. Olivia een godsgeschenk. 

We kregen het genoegen om opnieuw in onze klasjes te observeren. Ook kregen we de kans om in de 3 handleidingen te neuzen die de juffen moeten volgen vanuit het ministerie. 'Het curriculum', mij viel al snel op dat dit duidelijk gelijkt op dat van ons. Alles heel theoretisch, stapje voor stapje in het boek uitgelegd. Maar zonder mondelinge toelichting of infomoment naar de leerkrachten toe, kan je toch niet verwachten dat ze dit kunnen. Trainingen, bijscholingen? 'Wij zijn de vergeten school, omdat we zo klein zijn'. Was hun antwoord, jammer toch? Er spookte de hele tijd door ons hoofd, 'hoe en waar kunnen we hen helpen?' We wouden/willen hier echt verandering in brengen. 

Silke : Tijdens mijn observatie vandaag in de klas zelf, leerde ik niet alleen een juffrouw kennen, maar een echte zangeres. Ja man, wat kon die juf zingen, ... Om U tegen te zeggen. Ik bewonder haar opnieuw, dat ze met zo weinig, zo veel kan verrichten in een klas. Ok, het is niet hoe wij het aangeleerd hebben op school of de aanpak die wij volgen. Maar ze probeert en probeert en ... telkens weer opnieuw tot ze alle kinderen aan haar lippen heeft. PRACHTIG! 

Verder nog was er tijdens mijn observatie tijd voor hun vorm en beeld van hoekenwerk. Keuze-arbeid hier genaamd, de drie groepen kregen elk een individuele opdracht, die steeds concreet werd toegelicht. Natuurlijk kon ik niet op mijn stoeltje blijven zitten en nam ik mits toelating mijn fototoestel. Dames en heren, ik voelde vandaag mij een paparazzi. 'Juf, wil je een foto van me maken?' 'Juf wil je deze op foto nemen?' , ... De lachende snoetjes en blinkende de ogen deden mij echt iets. Een foto en hun dag was goed. De rillingen liepen in 31 graden over mijn lijf... 

Celine : Het werd mij al snel duidelijk dat de juf de controle over de klas verliest na enkele minuten. Dit door de manier van lesgeven en hoe ze zichzelf naar voor brengt. Ondanks dat ze haar best probeert te doen om de lesjes op voorhand in elkaar te steken, heeft ze de kinderen niet mee. 

Om 12u ging het schoolbelletje en was het tijd om opnieuw naar mevrouw Olivia te gaan. Dit keer was het een gesprek dat voor altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven. ik kan jullie niet allemaal vertellen, waarom. Maar ik kan jullie wel vertellen, ik had geen passende woorden meer. 'Deze school heeft hulp nodig!' Iets in ONS maakte een klik en Silke besliste met de volle 100 % dat ik er alles aan wou doen om ze op gelijk welke manier te proberen ondersteunen. Mevrouw Olivia die met de handen in haar haar zit, kan op ons rekenen! 

Na een 'zwaar' gesprekje, dat toch werd afgesloten met een lach, zoals altijd hier, was het tijd om naar huis te keren. Met een hoofd vol ideeën over hoe we de school zouden helpen, bezon ik even op het terras, dit met een boekje in de hand. Deze middag moest er ook gewerkt worden voor school, geluidsmeter maken en Celine een individueel beloningssyteem. Natuurlijk hadden we eerst nood aan knutselmateriaal, dit was een hele klus, want hier in Paramaribo vond je niet zomaar een hemel zoals de Action. Dan maar even stoppen bij de Chinese partywinkel. Wanneer ik de vraag stelde 'Hebben jullie karton?' Was het antwoord, grappig genoeg echt CHINEES voor mij.Ik nam het op alsof het karton op het bovenste rek lag, maar ze wees eigenlijk naar haar zoon die wel iet of wat Nederlands kon. In de duizend kartonnen bordjes, vlagjes, bekertjes, ... en andere feestartikelen, vonden we jammer genoeg niet wat we nodig hadden. Dan maar met kosteloos materiaal en eigen creativiteit. Resultaat? 'Het mag er best wel zijn, we zijn er klaar voor om het uit te testen!' (Wordt vervolgd)

Wanneer ons knutsel en schoolwerk er opzat, was het al tijd om aan het eten te beginnen. Na het smullen en de afwas, keken we nog even hoe Zatte Rita zonder enig alcohol in haar bloed van de stoel tuimelde (lees familie-bloopers) en zorgde Eline ervoor dat we de mini Bruno Mars te zien kregen, die beloofde ons dat hij een grenade ging vangen, speciaal voor ons. Met deze romantische gedacht zette we da avond verder en keken we in onze openlucht cinema naar 'A crazy stupid love', een luchte, romantische komedie was de perfecte afsluiter van deze dag. Celine en Eline hadden wel nood aan hun snotdoeken en niet voor vieze snottebellen deze keer, maar om hun mondsap te verwijderen na het zien van een gefotoshopt lijf, van bepaalde acteurs. 

Sst... wat horen we daar? Ons bedje roept, ja het was tijd om onder ons muskietennet te kruipen. Morgen staat er ons alweer een drukke dag tegemoet met onze kleurenvriendjes. Hop naar het volgende avontuur. 

Zo, ik ga slapen en wens jullie een hele goede morgen, geniet van jullie donderdag want het is binnenkort alweer vrijdag. 

Vergeet niet: 
'Wie zich in zijn passie verliest, is minder verloren dan wie zijn passie verliest!'

Maak er het beste van! 

Liefs,