Dag 13

Vandaag was het donderdag 30 januari, net een dag zoals een andere hier in Suriname. Klaar voor alweer een avontuur en hele levenslessen. Maar vooral eerst klaar om naar school te vertrekken.

Oh now hé, vertrekken in de regen, stortregen, ... net zo hard al de zon kan schijnen, kan het hier in Paramaribo ook regenen. Zure regen, zo zuur dat zelf ons gezicht begon te irriteren na hevige regenval erop. Of was dat nu door de joekels van puisten dat Silke hier opgelopen heeft? Wat wel een voordeel is aan deze regen, is het feit dat met een K-way'tje aan en een lange broek, die ondertussen kilo's woog, je niet herkent wordt als blanke hier tussen de bevolking. Geen succes dus deze morgen op onze dagelijkse weg. 

Aangekomen bij ons schooltje verklaarde ze ons zot, dit omdat we niet geschuild hadden. Dan wil je eens op tijd zijn, ... Nee lief dat ze zo bezorgd om ons zijn. Met een natte broek startte ik de dag.

Silke :  Wat als eerste op het programma? Een repetitie. Nee niet voor een toneeltje of een schoolfeest, een repetitie hier is het uitwerken van een werkblaadje door de kinderen. Iedereen verspreid in het klasje, voor zover dat ging, papier en potlood en 'WERKEN MAAR'. Ik kon het toch niet laten om stiekem bij sommige kinderen de antwoorden op te steken, ... 'Juffrouw, juffrouw, kom eens?' Wat zou je zelf doen als er 2 bruine puppyoogjes smekend naar jou staan te kijken?

Vervolgens was het tijd voor algemene les, Juf Bianca leerde de kinderen: 'Je moet ontbijten voor je naar school komt!'. Wanneer ze de vraag stelde, 'Wie heeft er vanmorgen allemaal niet gegeten?' - viel mijn mond open. Dit deze keer niet in de positieve vorm. Er volgde een demonstratie door de kinderen om te laten zien, hoe ze hun broodje smeerden. Twee jongens die met veel trots en ijdel toonden hoe goed ze een broodje konden smeren, al mag je goed eigenlijk tussen haakjes lezen. Maar ik was aangenaam verrast over deze leuke activiteit. De juf zorgde voor brood voor de kinderen (een sneetje in 4 gesneden) en een grote kan thee. Ze had haar eigen thermos mee en wou er nog een beetje water van de kraan bijdoen om het te laten koelen. Maar alles viel plots zelf letterlijk in het water, dit alles mag je vervangen door groene beestjes, die plots zwommen in haar kan. Mijn hart brak, ik nam direct mijn twee waterflesjes die ik normaal voor de pauze had bewaard en goot deze in de kan. 'Dan drinken we maar Ice Tea, zei ik tegen haar...' We denken niet eerder in problemen, maar in oplossingen. 

Oh nee, er stond weer een repetitie op het programma, ... alweer alle kinderen op hun plaatsje voor een werkblaadje. Juf Bianca had me reeds gevraagd hoe ik het zou doen om het werkblaadje aan te leren. Ze volgde strikt mijn instructies, al had ik wel een al een klein voor gevoel dat de kinderen niet echt aandachtig meer gingen zijn. En ja hoor, dit was duidelijk het gevolg. Daarom besliste ik om de blaadjes op te halen, ze aan de kant te leggen en de kinderen even te entertainen met een spelletje. 'Cactus & Bloem'. Ook ik werd hier even met mijn neus op de feiten gedrukt. Kinderen die het gewend zijn om 4 uur op een stoeltje te zitten haal je best niet in een keer uit hun vertrouwde structuur om in een kring met stoeltjes te zitten. Voor de volle 10 minuten had ik ze mee, maar mits enkele bewegingsspelletjes en aandachtstrekkers, lukte het niet langer. Hier is dus nog veel werk 'aan'. Niet aan de kinderen maar aan de gepaste aanpak, ik ben klaar voor de uitdaging, maar hoop dat mijn engelengeduld deze keer ook goed werkt. 

Op het einde van de dag, had ik nog enkele individuele gesprekjes met de kinderen die 3 kwartier na de 'bel' nog steeds niet waren opgehaald. 'Juf ben jij Bakra (= blanke in het Surinaams)?' vroeg een van mijn gekleurde vriendjes 'Ja hoor, ik ben een Bakra!' Al snel zei ze het door aan haar buur met de woorden 'Ik zei het je toch dat ze een Bakra was!' Ik vroeg wat ben jij dan? 'Ik ben een Samaricaan' 'Ik ben een Creool!', ik vroeg het aan nog een jongen. Hij antwoordde 'Juf, ik weet niet wat ik ben!' en ik zei: 'Jij ben D., D. de Surinaam!' Whoehoew, met zijn fonkelende oogjes liep hij rond en zei tegen iedereen. 'Ik ben een Surinaam!' Alweer produceerde dit moment kleine bolletjes op mijn armen. Na enkele lesjes Surinaams en wederzijds Vlaams, keerden we naar huis.

Celine : Bij mij ging het er vandaag ook iets beter aantoe. Naar mijn eigen gevoel dan. Ik heb een andere kijk op de juf gekregen al keur ik de manier van straffen nog steeds niet goed, ik merk echt dat Juffrouw Marianne de moed verloren heeft doorheen haar jaren in het onderwijs. Zoals ze bij ons zouden zeggen ' schoolmoe '. Ik kon het vandaag niet laten om in te grijpen en stelde het beloningssysteem aan Juffrouw Marianne voor. Gelukkig was ze hier positief over en mocht ik het toepassen in de klas. Ik had de kinderen meteen aan mijn lippen toen ik dit voorstelde door onze brave Joshua op de stoel te laten staan vooraan in de klas. Alle kinderen waren meteen enthousiast. Ik benadrukte op het einde nog eens even dat ze goed naar Juffrouw Marianne moesten luisteren. En dan starte haar les. Ik denk na ongeveer 20 minuten waren een paar kinderen de aandacht al kwijt. Maar wonde boven wonder, Juffrouw Biance paste het systeem toe en nam meten van deze kinderen de beloningskaartjes af. Wat bij sommige kinderen wel wat traantjes vooroorzaakte maar het voornaamste : die deden dan terug extra hun best tijdens de taalles waardoor ze op het einde hun kaartje van Juffrouw Biance terugkregen en ik kon langsgaan met een groene bol bij alle brave kinderen. Het beloningssysteem werkt en werkt weer niet maar ik weet dat dit tijd en moed zal vragen , want zoiets breng je niet op 1 2 3 goed aan. Ik duim alvast voor de volgende dagen!

12 uur, einde schooldag.

Na wat uurtjes chillen en relaxen, was het tijd om aan het eten te beginnen! Wat eten we vandaag, zing maar allemaal mee: 'Spaghetti, spaghetti, spaghetti, ... !' Boelie leerde opnieuw een paar dingen bij over het koken en gaf zelf haar eigen toets aan het koken van de spaghetti, u ziet later wel waarom. Nee, papa spaghetti kan jij toch beste maken hoor.  

Nog snel een afwaske placeren en dan even plannen wat we morgen, overmorgen en de rest van het weekend gaan doen, ... met de nodige hulp van enkele nieuwe bronnen. (Celine) stippelde we het een en het ander uit. 

What's next? Salsa dansen in de discotheek? Neih, ze zouden toch maar met ons lachen, onze heupen stonden trouwens nog een beetje te stroef. Laten we ze dan maar insmeren met een klein spelletje: 'ik heb nog nooit...' De ideale manier om elkaar beter te leren kennen. Jammer genoeg heb ik de orde der zwijgplicht getekend bij dit spel. Ik kan maar één tip geven probeer het gewoon zelf eens uit ... 

Na wat glazen wijn, 'nee ik niet, want ik was BOB (Blij Observerdeerder van de Boemelaars!' ... enkele nootjes, 100'en vragen, plasbeurten waarvoor je eerst een opdracht moest uitvoeren, ... vielen onze oogjes toe, bij sommige al iets sneller als de andere. 

morgen is het Chinees Nieuwjaar, bij deze een Gelukkig Nieuwjaar! Maar vooral een goeiemorgen deze laatste zonder zorgen-morgen van de week, maak er een nog een feestje van, zodat je positief het weekend kan beginnen!