Dag 15

Vandaag was het hier onze 15e dag in Suriname. We gaan niet meer zeggen dat het hier snel gaat, want dat is voor jullie misschien al beetje eentonig geworden. Daarom zeggen we dat de tijd hier echt RAP vooruit gaat. (flauw mopje, maar geef toe je lachte toch een heel klein beetje!)

Vandaag was het een beetje bang afwachten of ons ziek gezinslid er bovenop was. Reken maar van yes, met nog wat een iet-of-wat bleke schijn in haar gezicht, produceerde ze toch speciaal voor ons haar glimlachje. Allright, vandaag gingen onze plannen dan door. Wat zien we daar? Zonneschijn? Na die regenval van gisteren waren we toch even in paniek. 'Wat nemen jullie mee?!' Euhm... zonnecrème, niet al te warme kleren aan, ... 'Nemen we een K-way'tje mee?' Waren wij blij dat we toen nog nietsvermoeden van wat komen zal, die K-way in mijn rugzak propte. U hoort ons al aankomen, er stond ons nog wat te wachten.

Hup met de geit, weg zijn wij! Bestemming? Iets waar we kunnen eten, ... klein snackje. STOOPPPPP! Op uw linkerkant bevindt zich de Digicel-winkel, lees Surinaamse 'Mobistar-winkel'. Eindelijk konden we onze Surinaamse simkaart kopen. Alé, eindelijk... na een halfuur wachten en met welgeteld 3 man voor ons, was deze klus geklaard.. Maak van het onuttige iets nuttig. Ga je naar een winkel en gaat het niet vooruit? Neem je krant, zet je even neer, neurie een liedje, ... Haha, door mijn hoofd speelde zich het schouwtoneel over hoe dit in België zou verlopen. Brommende beren achter je in de rij, mensen die met een zucht van windkracht 10 zich omkeren en de volgende keer wel eens terugkomen of zelf de service onder vuur leggen met een klachtenbrief, ... You got to love Suriname, isn't it? Don't worry, because every little thing is gonna be allright. 

Sim-kaart op zak? Dan maar op zoek naar een terrasje om te eten. We zochten de 'blanke' straat op. Eerder tijdens dit avontuur waren we deze al eens tegengekomen en zagen we dat hier veel kleurgenoten waren, het maakte ons nieuwsgierig. Na het te vinden, het krijgen van een menu-kaart en een drankje, smikkelde we onze buikjes rond. Héérlijk een smosje op ciabatta-brood. 

Wat stond er vandaag eigenlijk als uitstap op ons programma? Een oversteek naar het district Commewijne om daar de ouder koffieplantage te gaan opzoeken 'Peperpot'. Het werd dus dringend tijd dat we dat 'luie' gat van de stoel heften en vertrokken richting de veerboot. Oeps, wacht even snel nog onze K-way aandoen, want de wolken gaven ons niet echt vrij spel, ze gaven ons eerder een douche van jewelste. Olé! 

Aangekomen bij de veerboot hadden we geluk dat de mensen ons adviseerden om onze fietsen mee te nemen. Peperpot was wel nog een 'eindje' fietsen, al moet je dit steeds wel met een korreltje zout nemen. Want 'ver' is hier een relatief begrip. Hier zaten we dan weer in een bootje waar je door de gaten van de bodem het water onder je voeten zag glijden en dat heen en weer wiebelden over de Surinaamse rivier. Over de service konden we allicht weeral eens niet klagen, je zou haast denken dat onze witte gespikkeld met rode bollen (muggenbeten) beentjes echt hun vruchten afwerpen. Ieder zijne smaak hé!

En nu? De gps installeren en de locatie Peperpot ingeven. Deze keer had onze GPS 'Hé mag ik je wat vragen, duidelijk last van een beetje waterschade. Van hier naar daar werden we gestuurd. Maar we bleven natuurlijk positief en deden alsof we het kleine dorpje aan het verkennen waren. Ook hier aan de overkant van de rivier werden we nagefloten, geroepen, getoeterd, ... ja het was duidelijk we voelden ons net als Obama die in Amsterdam liep.

Uiteindelijk hoorde we 'U heeft uw bestemming bereikt' 'Jullie houden wel van regen hé!' Vroeg de portier ons van het natuurpark waardoor we het komende uur gingen fietsen. 'Ja tuurlijk!' riepen we hun na: 'Nu hoeven we niet meer te douchen hé!' Ze gierden het uit, ja hier in Suriname kunnen ze WEL echt lachen om mijn humor. 

'Met de fiets door het oerwoud, een stoet grietjebie'tjes om ons heen, ... ' 'Slingerplanten, slingerplanten, slingerplanten héy! 'Koffiebomen, koffiebomen, koffiebomen, héy!' , ... Hier reden we dan 3.2 km op ons fietsje, net door het oerwoud. Schoon zicht, prachtige natuur, heerlijke geur, hadden we wel nodig na twee weken uitlaatgassen van onze beste vrienden in Paramaribo in te ademen. Zoals de wetenschap zegt; 'Het bos zorgt voor onze zuurstof' Awel, vandaag ondervond ik het echt! Tijdens deze toch kon het natuurlijk niet ontbreken dat we op enkel idyllische plaatsjes enkele plaatjes voor later vastlegde. Bewijsmateriaal volgt. Neem er de K-ways en de natte haren wel bij hé. 

Na de route te fietsen, konden we nog ook even de oude plantage binnenrijden. Maar ja, hoe komen we daar nu hé? Euhm, 'is dit de plantage?' De plantage, die is al jaaaaren afgebroken meid. Ja daar stonden we dan voor Piet, Jan en Klaas hé. Met bijna blaren op ons achterste van zo ver te fietsen en onze K-way kletsnat vanbinnen en vanbuiten, tja je blijft zweten hé, keerden we dan maar terug naar onze veerboot. 

Onderweg pikte we nog even een watermeloentje mee. Nee, niet stelen, maar eerlijk kopen aan een straatkraampje. Deze zie je trouwens overal? Even visualiseren? Stel je voor dat alle flitspalenbij ons kraampjes zouden zijn. 'Amaaaai, mijn gat doet zeer!' 'Rotweer, ...' We waren niet echt bepaald welgezind. Maar met enkele liedjes zoals 'Hakuna Matata, ...' werd alles weer een stukje beter. Deze keer hadden we een privéboot geregeld, hij was voor ons alleen. Zelfs wanneer we wouden uitstappen en onze fietsen van de boot wouden nemen, liep een jongen man zelf tot aan zijn knieën in het water om ons te helpen. Ja man, wij hebben hier nogal een succes ze!!! 

Eens thuisgekomen, ploften we neer in de zetel op ons terras en we maakten een afspraak, we komen er niet meer uit! Alé, ik zou liegen, we zijn er uit gekomen om pizza te bestellen. Pizza Napoli zag het niet echt zitten om tot hier te komen dus maakten we maar snel een belletje met de Surinaamse broer van hem: 'Bongo Pizza!' Nee, geen sluikreclame, want jullie zijn hier toch niet hé! Ik moet zeggen het was een héééééérlijke pizza, al had de ajuin die erop lag toch wel enkele winderige na-effecten voor Silke. Maarja, dat nemen we erbij zeker? 


Deze avond maakten we alweer gebruik van onze openluchtcinema en keken we door de regen heen naar nog een schoon filmpje. Mooie afsluiter van een waterige dag. 

Door het vele fietsen en gewoon door ... weet ik veel. Waren onze oogleden weer al iets te zwaar geworden. Tijd om in ons bedje dus te kruipen. Ahja eerst nog een verslagje typen! Bij deze is dat dan ook weeral eens gedaan.


Liefs, 
Silke en Celine