Dag 17

Na de zestiende dag hier in Suriname, was het tijd om onze zeventiende dag te starten. Deze morgen was het alweer maandag en maandag is stagedag. Dus onze gekleurde vrienden terug ontmoeten, olé!

 Weg zijn we! Onderweg werden we natuurlijk weer nagefloten, ik moet wel zeggen, melkflesjes zijn we niet meer hoor. Het is eerder al de kant aan het opgaan van mokka-ijs, met af en toe nog een serieuze aardbeiplek. Onze dagelijkse sportieve, bobbelende, zonder 'fietsenpad', rotondes die je links moet op rijden (best zot gevoel) en vijf kilometer durende weg, ging goed vooruit. Mooi op tijd kwamen we dan ook aan bij onze stageschool.

Net zoals iedere dag werden we hier weer vriendelijk gegroet 'Goeiemorgen juffrouw Silke', ' Goeiemorgen juffrouw Celine ' ,  het deed ons toch weer snel glimlachen en dat om kwart voor 8 's morgens. Vandaag hadden we niet één, niet twee, niet drie, niet vier, maar vijf juffen in onze klas. De twee vaste juffen waren aanwezig en dan nog drie stagiaires. Genoeg observatiemateriaal dus, laten we er maar aan beginnen. 

Om 10u was het tijd om even te 'pauzeren' en wat te eten. Vrijdag had een 'timmerman' er voor gezorgd dat er in ons klasje een tassenrek gekomen was. (Lees: 6 scharnieren met daar bovenop planken!) De kinderen en de juffen waren laaiend enthousiast, wij zouden al zagen om een ultra-deluxe tassenkar op kindermaat gemaakt. Alweer een confronterend gevoel. Moet je wel even weten, dat de school voor het maken van dit tassenrek heeft moeten lenen bij een andere school. Het gaat hier niet over een hoog bedrag, ... slik. 

Silke liep na het einde van de dag nog snel naar één van de stagiaires die haar verteld had, dat ze ook altijd Belgische studentes bij haar heeft laten inwonen. Ze gaf me snel haar nummer om ons mee te nemen naar leuke plaatsjes in Paramaribo. Check! 

Fwjiet, fwjiet, onze fietsen floten ons al om te vertrekken. U hoort het mijn optimisme over het fietsen is nog steeds optimaal. Al denken de kaken van onze billen er soms wel een beetje anders over, maar we blijven er voor gaan.

Eens thuisgekomen, was het alweer even tijd voor een rustig momentje. Snel een hapje eten... Gebruik maken van de ultra-vergevorderde technologie en gezichstijd houden.  Geweldig gevoel voor ons beide!

Nu nog even goed doorwerken voor school, ... Die muggenbeten hebben Silke echt goed gedaan, ze geven haar dan toch een stof door dat tot in haar hersenen dringt en als symptomen 'Schoolwerken' geeft. Zalig, toch?

Oeps, als 18.30u, wat vliegt te tijd hier toch ... tijd om aan het eten te beginnen. Vandaag op het menu, twee verbrandde tenen van Celine en één verbrande ellenboogboutje van Eline. Haha, nee... lekkere fishstick-stukjes met groentenmix en slingertjes mie. Smullen maar, ... daarna voor deze keer, SNEL de afwas, dit tegen onze kleine dierenvijandjes.

What's next me-time. Gezellig op het terras, ieder voor zich een keertje, kan ook eens deugd doen. Na deze individuele therapie sloten we af met een 'ik ga slapen' - activiteit.

Leef je vandaag eens helemaal uit, want het is DINSDAG! 

Liefs, 

Silke en Celine

vergeet niet: 
'Leven is als rijden met een fiets, jij hebt het stuur in handen om evenwicht te houden!'