Dag 20

Vandaag springen we in Suriname op tram 2, want het is de 20ste dag dat we hier verblijfven .Op deze twintigste dag gebeurde er heel wat nieuws voor jullie. 

Als allereerste op deze dag stonden we natuurlijk weer op.Lekker nog even relaxen en bekomen van het opstaan op het terras der winden. Vervolgens ons klaar maken voor school, deze keer toch met iets meer kriebels dan normaal. 

Silke Samen maakten we van deze schooldag, een leuke, leerrijke en zelf speelse dag. De kinderen kregen de kans om zelf in de verschillende hoeken echt te spelen. VRIJ! Dit was de eerste keer in twee weken dat ik dit te zien kreeg. Ik profiteerde er dan ook van en bouwde samen met de jongens een heel groot huis. Dit met de duploblokken, ja deze blokken zijn er in de klas, ... u zou kunnen denken, zie je wel dat ze materiaal hebben, maar dames en heren, deze blokken, ik zou ze zelf al lang in de vuilbak gegooid hebben. Als u zich een beeld kan voorstellen van een baksteen die al jaren op een vochtig plaatsje ligt met modder, wel zo zien de blokken eruit in deze klas. Maar de kinderen kijken er niet naar hoor, ze amuseren zich kapot. 

Na deze schooldag was het al weer tijd om met een heel goed gevoel huiswaarts te keren, morgen was er meer van dat. (Onze drang om deze school er bovenop te helpen, wordt trouwens met de dag groter, we hebben ons hart hier duidelijk verloren.) Deze keer reden we eens niet in onze subtropische douche, maar eerder in een zon die brandt zoals het haardvuur dat waarschijnlijk nu bij jullie aanstaat; maar geen zorg, de zon geeft ons positieve energie. 

Thuis, tijd voor een hapje, we waren even afgestapt van het 'lekkere' toastbrood en gingen deze keer voor de Surinaamse broodjes (lees: Sandwichen!) Hmm, overheerlijk. Silke heeft trouwens de smaak van pindakaas helemaal te pakken terwijl hij Celine helemaal niet bevalt.

Deze middag stond er niet echt iets op het programma, buiten de stad doorzoeken naar tafellakens voor in onze klas. Dit was voor ons de eerste stap om hun te helpen, niet verniste tafels waar de kinderen absoluut niet op mogen werken is geen optie, ook wilden we via deze weg de klas een 'beetje' proberen opfleuren. 

Na deze zoektocht met maar een bitter resultaat was het al snel tijd om aan ons stoofpotjes te beginnen staan. Wat stond er op het menu deze keer? Een hamburger met gestoofde uitjes, peekes en artjes en gekookte petetten. Jammie, deze combinatie was boers en vooral LEKKER! 

Na het eten, deden we alweer gezellig de afwas, ... 'heb jij zin om eentje te gaan drinken?' kwam er uit Lisa haar mond. 'Awel ja!' was al eerst volgende antwoord. Laten we wel niet te ver gaan? Te voet dan maar! Een kroegentocht doorheen Zorg en Hoop dan maar, ... eerste pitstop? De bijenkorf, waar blijkbaar een privéfuifje aan de gang was. Een man werd 61 jaar en daarom nodigde hij alle kinderen van het plaatselijke weeshuis uit om te dansen op zijn verjaardag. 'CHAPEAU, ons haar kwam recht!' Wij als Bakra's (blanken) waren dan ook zeker meer als welkom, zo welkom zelf dat we een halve liter Parbo bier in onze handen kregen en deze zonder pardon mochten uitdrinken. Natuurlijk was het alleen Silke die hier in slaagde. Tijdens deze verjaardagsparty hadden we ook te maken met charmeurs van alle leeftijden, een lieve, jonge casanova (8 jaar) die ons wist de versieren met zijn trucjes op het podium, maar ook een 'oudere' man in mijn ogen, die ons wist te strikken met zijn dansmoves. (lees goed, deze man was 89 jaar!) Opnieuw ging het ons petje te boven. WAUW!

Verder op onze kroegentocht passeerden we een bruin café'tje, waar we niet anders konden dan te stoppen aangezien het alweer aan het stortregenen was. Maar ons niet gelaten, want we hadden duidelijk de avond van ons leven. DJ YouTube zorgde voor verschillende muzieksfeertjes, we kregen gratis Salsa-lessen van mannen en vrouwen, mochten absoluut niet voor ons drinken betalen, kortom het was enkel en alleen AMUSEREN dat op het programma stond. U zou het haast niet geloven, maar Silke had blijkbaar het meeste gevoel voor ritme, al denk ik eerder dat dit aan de foute lichtinval lag. Celine werd dan weer gezien als een veertje op de dansvloer. Laten we het later opnieuw nog eens testen. Maar ik moet jullie wel vertellen we hadden tot nu toe de beste avond van ons verblijf hier in Paramaribo. 

Moe en voldaan van het dansen keerden we dan naar ons huis op neuten. 'Wees voorzichtig, meiden, ...!' Natuurlijk! Eens aangekomen hoorden we ons bedje al luidskeels roepen want morgen was het opnieuw vroeg dag!

Groetjes,

Celine & Silke 

xxxxxxx