Dag 23

Hier zijn we  dan weer met alweer een hele waslijst avonturen van dag 23 hier in Paramaribo. 

08.15u, de wekker ging af op zondag... dit was nieuw Wat nog meer nieuw was, dat onze wekker stond voor naar de kerk te gaan. Nee, we worden nog net niet zot, we zullen ons echter ook niet inschrijven in het nonnenklooster, maar we wouden ook dit eens meegemaakt hebben. Een klein hapje eten, gelukkig dat we dit hebben gedaan, u zal al snel lezen waarom.

'Wij heten u van harte welkom in onze gemeente!' 'God zegent u, ...' Oh, boy waar zijn wij aan begonnen. Het was net nog geen erehaag die er gevormd werd wanneer we aankwamen in de kerk. (Lees goed, dit is geen immens gebouw, met massa's overboden goud, geen kille sfeer, maar gewoon een zaal die wat wegheeft van een stadsfeestzaal.)
Hier viel onze mond al open en dit was slechts nog maar het begin... Schreeuwend stond er een man ons toe te juichen waarom WIJ net in HEM moesten geloven. Er werd om stilte gevraagd... stilte voor de 'storm'. 'Hallelujaaa, prijs de Heer!' (x7), kent u de film sisteract? Wel stel u deze even voor, maar denk er dan bij dat het nog 10 keer beter en echter was vandaag. De bolletjes op onze armen, benen, nek, rug, ...  Dit was magnifiek! Zo een stem, zoveel swoeng, zoveel sfeer, ... en dit voor God hé? Deze keer konden we zonder twijfel en luidop zeggen: 'OH MY GOD!' 

Vervolgens na enkele liedjes die ervoor zorgden dat het buiten het aircobriesje nog kouder werd, was het tijd voor de bisschop zijn woord. Hij had ons tussen de 500 (ja, u leest het goed!) gelovigen natuurlijk herkent, hij vroeg ons dan ook op te staan en de anderen mochten ons hartelijk verwelkomen met een daverend applaus, ... slik! Al een geluk waren we al goed bruin in ons gezicht, we zouden de rode plekken anders niet kunnen wegsteken. De bisschop hield een klein woordje over de gemeente 'De Nieuwe Generatie!' Zijt maar zeker, dat dit een nieuwe generatie was voor ons. 'Iemand zei: Amen!' als antwoord hierop volgde dan 500 keer luid: AMEN! Geen woorden hiervoor, onze mond stond dan ook heel de tijd open.

Als de bisschop uitgepraat was, was het tijd voor de Prediker, alhoewel dat hij iets meer weghad van een rockster, die met de zwaarste metal-stem die je je maar kunt voorstellen ons vroeg om te dansen, swingen, springen, ... voor God. En Silke maar logopedie volgen om geen hese stem te krijgen! Prediken is hier niet gedaan op een klein uurtje, een 'samenkomst' duurt gemiddeld 3 uur. Drie uur lang hoorden we het 'gepreek', de gospelsongs, de hypnose's die er gedaan werden om mensen van hun ziektes af te helpen (echt zot!), getuigenissen van mirakels, ... kortom het ging onszelf duidelijk het petje te boven. 

Na de viering werden we dan ook nog eens enorm vriendelijk bedankt, voor onze komst. We werden ook geadviseerd om 'thuis' ook meer naar de kerk te gaan. Als het bij ons de deken zich voorneemt om ook zo een show te produceren, dan zouden we dat wel nog eens overwegen. Maar, respect voor elke vorm van geloof, amai! We hebben in heel ons leven nog nooit iemand gezien die zo meeleeft met zijn geloof, machtig. 

Wanneer we uiteindelijk huiswaarts keerden, was het tijd voor ons om alles op een rijtje te zetten wat er net gebeurd was. 'Ik plof mij even in de zetel en wil graag wat bekomen'. Moet u weten dat hier op zondag twee diensten gegeven worden, van 3 uur elk hé. Onvoorstelbaar toch?

's Middags hielden we ons elk apart dan ook rustig bezig.

Tuutuut, daar was Mama Charida, die ons naar de supermarkt zou brengen voor alweer een immens grote buit binnen te halen. Deze keer had Silke besloten om thuis te blijven en even een momentje voor haar te houden. Ze zou er anders ook niet bij gekund hebben in de maffiamobiel.

Zondag = restjesdag! Dit lag er dan ook op ons bord, ... het was inmiddels ook al een beetje later door onze legale overval op de supermarkt. Aan tafel leerden we elkaar nog enkele wijze dialecte woorden. 

Als afsluiter keken we dan nog naar een aflevering van de enigste voetbalploeg die we toch wel op de voet volgen: 'FC De Kampioenen'. Deze zorgde er dan ook voor dat we met een grote glimlach gezellig onder ons muskietennetje konden kruipen. 

Elk einde is een nieuw begin!

Groetjes vanuit Suriname