Dag 24

Het verslag van dag 24 hier in Paramaribo. 

Vandaag was het zoals voor jullie hier ook maandag en maandag wil zeggen, WERK-dag of te wel STAGE-dag. Joepie, weer naar die lieve gekleurde vriendjes van ons. Deze keer hadden de weergoden niet echt zin om ons te ontmoeten, ze zorgden dan ook graag voor een STORT-bui alvorens ons vertrek. Even schuilen en daar had je weer de stralende zonneschijn, tijd om te vertrekken naar onze zonnetjes. Cruisend op onze dagelijkse N70 tegen ons lievelings-ochtend-tempo, baande we ons een weg naar ons schooltje. 
'DAG JUFFROUW !!!' Hmm, elke keer opnieuw worden we zo gelukkig van deze verwelkoming. Dit is misschien wel een ochtendritueel, maar het blijft een speciaal moment. Oh now, de klas stond wel nog overhoop... Maar zoals jullie ons wel kennen, we blijven niet bij de pakken zitten. Terwijl we verschillende liederen zongen met de kinderen van 'Jezus houdt van kinderen zoals jij' tot 'EEEN de krokodil, ...' plaatsten we 'alle' spullen weer op zijn plaats. Kasten, die trouwens vol met houtwormen zaten, verplaatsen. Dozen stapelen, dozen vol stof en zonder enig besef wat er in zou zitten. Tussen alle spullen vond Silke zelf een boekje van 'Maan Roos Vis - veilig leren lezen.' De juffrouw wist allicht niet wat het was, ... slik! Onze ogen gingen alweer open op deze moment van de dag, de rechtstaande haren, de bobbels, u kent het alvast al ... ze waren er allemaal. 

14u, tuuutuuut, daar was onze nieuwe Surinaamse vriendin Monique. Zij werd omgedoopt tot onze nieuwe gids van Paramaribo. Ze brengt ons naar plaatsjes waar we anders niet binnengeraakte. Stopplaats één: 'Het kinderdagverblijf van Tante Lili!' Man, wat was dit mooi... zo vrolijk, kleurrijk, lief, speels, ... we hadden dit in héél Paramaribo nog niet gezien. Dit was echt een kinderverblijf om U tegen te zeggen! 36 kindersnoetjes om ons hard te veroveren...! 
Stopplaats twee was heel wat anders... 'ik breng je naar de weeskinderen'. Bij die zin kwamen ons haren al loodrecht te staan.. Ze bracht ons naar een doodgewoon typisch Surinaams huis. Dit huis was van 'Mami'. De vrouw die ervoor zorgde dat ik alweer een levensles bijleerde. Zij was een vrouw die al 30 jaar weeskinderen opvangt... ondertussen 50 kinderen. Bij binnenkomst zagen we een oud dametje zittend in een relaxstoel, je zag zo aan haar gezicht dat er een heel levensboek achter zit. Al snel werd dit dan ook duidelijk. 'Jongens, verwelkom deze meiden!' Tien verlegen jongens, van alle leeftijden kwamen te voorschijn. Op een rijtje stonden ze daar voor ons... net zoal de 'Von Trapp' familie. 'Hoe groeten wij?' ging Mami door. Met stille stemmetjes en verlegen blikken begonnen de tien jongens een lied voor ons te zingen. 'Ik ben welkom hier op aarde...' We mochten na het lied enkele vragen stellen over de jongens. We kwamen te weten dat het jongens waren die verstoten, ondervoed, wees, ... zijn. Kortom ze hadden geen toekomst meer, slik! Deze vrouw die ze Mami mogen noemen brengt ze samen, 'het zijn mijn kinderen, ik heb er 50 in totaal' slik, slik, slik! Dit was wel meer als duidelijk al ons respect ging naar haar... die dame heeft een SERIEUZE steen verlegd in de rivier op aarde. Ze vroeg of we haar wouden helpen in het weeshuis als we een keertje vrij waren, 'REKEN MAAR VAN YES!' Als we een non zouden geweest zijn, hadden we nu gezegd 'Ik heb mijn roeping gevonden!'. Zij mag dus op onze steun rekenen! 
Na deze zware, confronterende trip, bracht Monique ons dan terug naar huis.. Ja wadde, nu hadden we wel even tijd nodig om te bekomen hoor. We deden daarom een dutje, werkte wat voor school, ... kortom we hielden ons elk apart een beetje bezig. Al snel was het dan ook tijd om te eten, lekkere pasta met ene tomatensausje.

Liefs, 

vergeet niet:
Hou van het leven dat je leeft en leef het leven waar je van houdt!