Dag 26

Ohnee dag 26 hier in Suriname; halleluja, de tijd gaat hier niet snel, maar nog veel sneller! 
Vandaag was het woensdag 12 februari, ja en alweer een stagedag. Nee, niet met dezelfde verhalen als gisteren, maar met nieuwe weetjes en avontuurtjes.

Met 'gierende' banden in de modder rijden we onze parking op van ons kleuterschooltje. We worden alweer hartelijk verwelkomt door jong en oud. We mogen dan ook snel plaats nemen op een voor ons steeds gereserveerde stoel en owé als we onze tas op de grond laten staan, 'dat is geen doen hoor', 'zo wordt ie vuil', wordt ons dan ook direct toegewezen! Vandaag was het ook tijd om zelf een lesje te geven. 

Allereerst leerde Silke  het versje aan, over mama in de keuken. De kinderen kregen van mij de kans om hun gedicht als in een echte show voor te stellen, dit met de toekijkende jury, juffrouw Orpha, juffrouw Bianca en juffrouw Olivia. Het viel maar een klein beetje op dat ze benieuwd waren naar hoe ik les gaf. Na een daverend applaus en 24 lachende kleurengezichtjes was mijn opdracht voldaan en kon ik met een zalig gevoel verder gaan. 

Tijdens het 'werk-moment' werd ik dan toch weer geconfronteerd met de 'schaarste' hier in de klasje. 'Wil jij de verfbakjes vullen, juffrouw Silke?' 'Jazeker!' Ik nam de bus verf die al verdacht weinig woog, voor wat er nog in zat. Tja, als ik de bakjes begon te vullen, werd het al snel duidelijk waarom, ... al meerdere keren met water aangelegd verf drupte uit deze bussen. Slik! Ik besliste op deze moment om nooit meer met verf te knoeien of overbodig te gebruiken. 

Als tweede activiteit en slotactiviteit kreeg ik door juffrouw Bianca een keurige aankondiging om aan mijn muzieklesje te beginnen, dit gaf mij dan ook de boost om er een knaller van te maken. Ik begon als een echte Samson: 'Hebben jullie er zin in?' Al snel had ik een kinderkoortje voor mijn neus van 24 dolenthousiaste kleurenknapen. Het liedje met verschillende muzikale, humoristische, wat meer als duidelijk was bij mijn toekijkend publiek, werd dan ook luidkeels en meerdere keren herhaal door mijn koortje. Zelf een dramatiserende versie met nodige attributen voor een verkleedpartijtje werd graag tot een goed einde gebracht. Kortom mijn missie was geslaagd, ik heb de kinderen iets nieuws geleerd en ze een lach op een gezicht getoverd, inclusief de twee toekijkende juffen. Na het zien van mijn zelf-getekende prenten, vroegen ze me dan op kousenvoetjes (nee niet letterlijk, want dat zou te hard stinken.) Of ik voor hen enkele prenten zou willen tekenen om het opvrolijken van hun thema. 'Laat mij er even over nadenken?' 'Euhm, JA NATUURLIJK!' 'U vraagt, Silke tekent!'

Celine : Vandaag was het bij mij tijd voor een algemene les ‘ wat doe je als je opstaat ‘. Ja , hoe begin ik hier nu aan? Zal ik mezelf even gewoon op een stoeltje plaatsen en vertellen? Haha nee, zo deed ik het dus NIET. Ik had natuurlijk materiaal nodig dus nam ik : een handdoek, een washandje , een basin, een tandenborstel en tandpasta en een hoofdkussentje mee in mijn rugzak naar school. En dan kon ik beginnen… 2 stoeltjes naast elkaar, een hoofdkussen erop en ja … slapen maar! Af en toe begon ik eens luid te snurken, dat vonden ze natuurlijk heel fijn. En dan plots… daar ging die GSM – wekker af… Onee, opstaan. Ik begon met naar ‘ de badkamer ‘ te stappen. Daar maakte in mijn washandje nat , waste mijn gezicht en armen. Zo, dan mezelf afdrogen. Tanden poetsen? ( Ja hip hoi,dit doe ik nu al voor de 2^e maal en ik ben nog geen 2 uur wakker ). Wat vonden ze dit boeiend. Haren kammen en hup aan de ontbijttafel plaatsnemen. Ik deed alsof ik brood at en lekkere melk dronk. Dan natuurlijk zelf je bordje afruimen zodat mama dat niet meer hoeft te doen. Rugzak namen en hup ik kon vertrekken naar de klas.

De kleuters waren zo enthousiast! Achteraf konden ze me allemaal uitbundig vertellen wat ik allemaal had gedaan. Opdrachtje geslaagd!

Wanneer we de ijzeren vriend van ons starten, hadden we een extra passagier op ons bagagerek. Savier, een kleurenjongen Silke's klas wou koste wat kost, graag met ons naar huis. Met de belofte 'Ik kom morgen zeker terug!' kreeg ze hem toch van het bagagerek en rende hij met een grote glimlach terug naar zijn mama. (Stiekem deed me het toch iets... zalig) 

Eens thuisgekomen was het tijd voor een snelle hap, ... lekkere broodjes met S.S. beleg. (of lees standaard Surinaams beleg, salami, kaas of kipfilet.) Ja, we missen de bouliesalade, de préparé, ... 

Bij het eindigen van het eten, had ons Lisa zin om naar de stad te trekken. Graag vertrokken we op tijd, want hier heb je niet het geluk dat de winkels tot 18u open zijn. Deze 'hard'werkende mensen werken maar tot 16uur. Schoon uur om te eindigen, klinkt het in hun oren denk ik. Maar geen gezeur of geklaag, we zijn hier doodgraag. Wat hadden we allemaal nodig? Postkaartjes, tafelkleedjes voor onze klas op te vrolijken, .. met wat kwamen we naar huis? Tafelkleedjes, genoeg voor onze twee klaslokalen, aankoop nummer één aan project: 'WIJ HELPEN GRAAG MEE!', postkaartjes in alle kleuren en formaten, natuurlijk geen postzegels want het postkantoor is alleen 's morgens open, wat had je anders verwacht, ... haha! 

3 uur shoppen, oh boy, Silke hield dit echt vol, dit waarschijnlijk omdat alles hier op het tempo: 'Rustig aan man, je hoeft je niet te haasten is.' we keerden dan maar huiswaarts en eens daar was het al snel weer etenstijd. Deze keer? Tijd voor de held uit te hangen en onze held was Popeye; wat stond er dus op het menu, spinaziepetatjes met kippennuggets! Hmmmmmmm.... jammie! 

Na het eten deden we natuurlijk met volle zin de afwas, alhoewel dat de nodige achtergrondmuziek wel voor enige sfeer en jolijt zorgde. Van elk moment moet je iets moois maken, niet waar? 

! 

Liefs 

WIJ
en vergeet niet: 

Je hebt iemand nodig, stil en oprecht.
Die als het er op aankomt voor je bid en voor je vecht.
Pas als je iemand hebt die met je lacht en met je grient.
Dan pas kan je zeggen, IK HEB EEN VRIEND! - Toon Hermans