Dag 27

Verslag geschreven door Silke Fierens

Hello vaste leeskliek, hier ben ik dan weer om jullie allen een literaire boterham toe te steken. Dit alleen maar om jullie ontbijtje nog talrijker te maken. Vandaag smeer ik voor jullie graag een Surinaamse pasta van de avonturen die ik meemaakte op dag 27 hier.

Mijn ochtendritueel moet ik jullie niet meer uitleggen, want dit is inmiddels al een bekend liedje in jullie oren. We gaan dan maar verder naar mijn stage-dag. Wees gerust, hier in Suriname heb je het geluk of dit hoe je het bekijkt natuurlijk, dat elke 'werk'-dag hier enorm verschillend uit ziet. Elke dag wordt je wel geconfronteerd met iets nieuws!

Allereerste moment van de dag: 'Wij hebben een verrassing!' Onze nieuwe tafelkeedjes vielen duidelijk in de smaak bij jong en oud, of zou dat nu aan het overheerlijk fruit liggen dat er opstaat. Moesten ze kunnen, ze smulden het allemaal naar binnen. Je had hun fonkelende oogjes moeten zien, zowel van de juffrouw als van de kinderen. Haast niet te geloven, ... we werden dan ook luid bedankt met DANK-U-WEL! (U begrijpt vast wel, dat ik nu NOG meer inzet zal tonen, deze school heeft mijn hart 'gestolen'...) 

Vandaag op het programma? Een klassengesprek met de tekening die ik gisteren uit mijn magic hands toverde. Niet alleen jullie waren hier dolenthousiast over maar de juffrouwen en kinderen duidelijk ook. Na het vijfde applaus heb ik ze dan toch vriendelijk gevraagd om het zo te laten, ik ben zoal geen aandachtshoer, laat staan hier. Met veel plezier en ijver deed ik dan ook mijn eigen verzonnen klassengesprek over de 'binnenkant van huizen.' De open mondjes van mijn 24 kleurenkindjes deden mij dan ook weer die bobbeltjes op mijn armen verschijnen. Ach, die dotjes, ze kunnen het toch telkens weer. 

Een kleuterklas zo geen kleuterklas zijn, moesten er géén 'kleine' ongelukjes gebeuren. Zo klein en soms wel hevig geweld kom je hier in Suriname natuurlijk ook tegen. Al zijn de gevolgen hier iets 'kostelijker' dan bij ons. Ik licht jullie even toe. Tijdens het veteren van een lieve kleurling van mijn klasje, had een andere vriendinnetje er niet beter op gevonden om haar meest geslaagde Beckham-tackle boven te halen. Met als gevolg dat de kleine spruit met zijn kaak tegen de tafelrand botste. Ik moet je niet vertellen dat het gekrijs door merg en benen ging. Het deed zelf mijn hartje iets sneller slaan.. snel eerste hulp bij ongevallen toepassen. Euhm? 'Wat is dat nu weer?' Ja, kleine Fie, noodplan, met wat water van de verstopte wasbak in mijn klas paste ik de eerste hulp toe! Status? Enorm dikke kaak en een raar gevoel op de plaats van het letsel. Mijn gedacht? Misschien wel gebroken. Het angstzweet was duidelijk al te merken bij de juffrouwen, hij gaat toch niet naar het ziekenhuis moeten, wat dan zijn echt hele hoge drempelkosten? 'Hoor ik dat nu goed?' Een kind is in nood en als je de drempelkosten niet kan betalen, wordt het niet verzorgd? SLIK SLIK SLIK! Oh boy, gelukkig was onze kleine held er snel bovenop en het afgeschraapt ijs, dat ik tevens ben gaan zoeken in de diepvries van de keuken van de hogeschool, was het wondermiddel. Ik moet wel zeggen dat ik hier even met mijn voeten op de grond werd gezet...

De dag was nog maar net begonnen en al snel werd ik geconfronteerd met het volgende voorval, beleefdheid en manieren zijn hier een troef. De juffrouwen doen er dan ook alles aan om de kinderen zo beleefd mogelijk te laten zijn, zeker tegenover mij, alsof ik koningin Fabiola was, of was het nu Paola? Met orde-lesjes wordt alles hier dan ook net zoals in de 'jaren stilletjes 'ingeboord'. Hmm, zie je het bij ons al gebeuren? Iedereen op een rijtje... 'Je mag niet slaan, ...' Ik zeg hier wel bij, er is nog geen enkel moment geweest dat ik wou ingrijpen, dit is hun stijl en het enige wat ik hier in kan doen is ... kijken en luisteren.

Natuurlijk gaf ik vandaag ook nog enkele activiteiten zelf en weet je wat het, ironische genoeg, voordeel is aan het niet hebben van over-bedrukte prentenboeken, met de meest verbloemde 'altijd-goed-einde-verhaaltjes', tonnen prenten die in een mooi gelamineerd hoesje zitten, ... Je kan je zelf volledig geven in een monoloog met een simpel beplakte lepel, die dient als stalen mannetje, mijn beste vriend vandaag. De kinderen luisteren hier met open mond naar jouw verhaal, .... ik heb in heel mijn carrière mij nog nooit zo 'bekeken' gevoeld als vandaag. ON-BE-SCHRIJF-E-LIJK! Zeg nooit met niets kan je niets, want vandaag bewees ik het tegendeel. Yes!

Als slot van de dag rondde ik graag af met nog een sessie kinderen voor kinderen, dit met mijn eigen multicultureel kinderkoor. Dames en heren, we gaan hier nog met scoren, ik voel het in mijn kleine, reeds heel gedroogde teen! Vandaag kregen mijn jonge nachtegaaltjes zelf de kans om zelf een stukje aan ons liedje te breien, het zijn voor mij al echte componisten! Natuurlijk kon het dan niet anders dat ik ze beloonde met een eigen, luid en zelfgefabriceerd, daverend applaus. Als ik er toe in staat was, stuurde ik al deze glimlachjes naar jullie op, het zou zo de deprimerende regendruppels doen verdwijnen daar in jullie Belgenlandje. 

Dag lieve kinderen! Dag Juffrouw Silke! Elke dag besef ik toch meer hoe snel de tijd hier gaat en hoe hartverscheurend het afscheid op het einde van deze periode wel zal zijn. Laat ik er alvast niet bij stilstaan...

Thuis was het natuurlijk weer tijd om onze grommende maagjes te spijzen. 'Hmm deze broodjes zijn wel echt al héél hard.' Als je ze in de microgolf steekt worden ze vast terug hard... NIET DUS! Om het heel simpel te zeggen, 'ge zou er zo ene mij kunnen doodslagen.' Dan maar terug overschakelen naar het alledaagse, oh zo heerlijke, .... TOASTBROOD. Nee, je hoort me niet klagen! Ik zal nog moeten leren afkicken, wees gewaarschuwd.

Tijdens de middag hield ik mij vooral bezig met het in orde maken van .... euhm ben je ziek Silke? ... SCHOOLWERK! Enkele reflecties neertypen, logboeken in orde brengen, Surinaamse muziek opzoeken voor te gebruiken in de les. Een poppenkast ineen flansen met ... SOKKEN! Back to basics! Ik ga er nog van houden... 

Ik kreeg ook deze namiddag te horen, dat er iet of wat speciale rolverdeling zal gebeuren omtrent het turnfeest van Jong en Blij, ... u mag allen al benieuwd zijn! Ik verklap nog lekker niks! Een rondleiding in de sporthal deed me weer een grote smile krijgen op mijn gezicht, ... bedankt crew! 

Gromm, gromm, je hoort me al aankomen, het was tijd voor te koken. Vandaag deden we een suggestie menu. Ja, wij kunnen ook decadent zijn, voor de viseters. (Alleen ik dus.) waren er overheerlijke, ongepelde met misschien hier en daar nog een darmkanaal, SCAMPI's en voor de rest ons allerliefste pluimvee: de kakelende kip. Dit natuurlijk gepaard met reeds, eindelijk, onder de knie, gekookte rijst, stukjes ananas en kerrie-saus. Geen probleem dat het water al in uw mond staat zo vroeg op de ochtend, iedereen heeft wel eens een culinair hoogtepuntje. Ik zal het niet doorvertellen! 

' s Avonds deden we graag een Ines'je en keken we naar de voetbalploeg die telkens de hoogste kijkcijfers haalt: FC De Kampioenen. Hoe zou je anders een dagje hier in Suriname kunnen eindigen. Tijdens deze afleveringen leerden we elkaar dan ook zelf beter kennen, de lachmove's van Eline blijven voor altijd op ons netvlies gebrand en Celine haar schaterlachje zal dan ook voor altijd in onze oren blijven suizen. 

Zoals u wel al voelt aankomen, ben ik alweer bij het einde van mijn literaire boterham. 
U weet allen dat ik u zal toejuichen met een GOEIEMORGEN ZONDER ZORGEN!
Zorg er zelf ook voor dat deze er zal zijn... 

Om even mee te doen met alle commerciële gekte en opgefokte boel wens ik jullie allen ook graag een 'HAPPY VALENTINE'. 

Maar om mijzelf te zijn en blijven, leer ik jullie graag bij... 
De kunst is om op Valentijn te beseffen, dat het geen dag is als een ander, want dat je evenveel liefde voelt als gisteren! 

liefs 

S I L K E 

vergeet-niet-je: 

Het mooiste wat je kan dragen ooit, is een lach!