Dag 29 - persoonlijk verslag Silke

Vandaag dag 29 hier in Suriname... 
Omdat Silke vooral wat heeft uitgeziekt en we voor derest wat hebben gewerkt voor school. Neemt onze Silke de kans om even een kort overzicht van haar gevoelens en momenten weer te geven.

Als allereerst werd ik geconfronteerd met een 'wensituatie' natruulijk wennen aan de temperatuur, wennen aan de sfeer hier, wennen aan mijn flatgenoten, ... maar vooral wennen aan mezelf in deze situatie. Geloof mij op mijn woord, elke dag is een stukje meer jezelf worden, wel elke dag wordt leer ik hier bij over mezelf. Wat doet het met mij om in een stage'klas' terecht te komen, die je eerder doet denken aan het stalletje van je grootvader, waar hier en daar een beetje speelgoed staat. Wat doet het met je om uit je drukke leventje te stappen, waarin je dagen overladen zijn van activiteiten, tot nu ... ook een avontuur vol dingen, maar zo 'serieus' dat je echt die middagdut nodig hebt om letterlijk te bekomen. Kortom als je mij goed begrijpt, ... wat doet Suriname met mij.

Ik kan het niet verbergen, dat ik al geleerd heb, dat wij, in het Westen, enorm veel te danken hebben aan verschillende mensen, technologieën, samenwerkingen, ... Als snel had ik het gevoel dat ik hier met mijn twee voeten hard op de grond werd geplaatst. Maar aangezien ik niet van een negatief kaliber ben, wil ik graag met enthousiasme en nodige ondersteuning waar het kan, hier ook een kleine steen verleggen en er voor zorgen dat we de school, kinderen, juffen dan toch al een ietspietsie de goede weg opsturen. De duizend 'bedankt'jes' , fonkelende oogjes, ... doen me dan steeds ook ENORM veel. Ik heb hier geen passende woorden voor. 

Wat ik ook al meeneem, is dat ongeacht in welke situatie je zit, ... van weeskind t.e.m. rijkeluiskind, dat je koste wat kost elke ochtend opstaat en in je achterhoofd moet hebben vandaag zorg ik net weer voor die 'goeie morgen zonder zorgen'. Met een lach en een goed woordje ben je al zoveel, help je al zoveel. Zoals oma Alice het zou zeggen: 'Wie het klaane niet eert, is het grute nie weerd!' Elk geluk begint bij die kleine stap! Als je hier door de straten loopt en elke keer opnieuw, tot in onze ogen soms vervelend toe, wordt verwelkomt, toegejuicht, geholpen, ... dan denk je bij jezelf: 'Geluk (over)leeft hier boven alle corruptie en armoede, ... hier kan ik wat van leren!' 

Natuurlijk leer ik niet alleen duizenden dingen over mezelf, maar ik leer ook meer bij over jullie, ... jullie steevaste facebook-lezers, die ik trouwens niet in zo'n talrijke opkomst had zien aankomen, geven me elke morgen weer de BOOST om verder te gaan. Zoveel lovende woorden, zinnen en soms zelf stiekeme-tranen-tot-gevolg-tekstjes, zorgen er telkens voor dat die bobbeltjes op mijn armen recht komen. Ik geef graag toe dat ik velen onder jullie mis, maar door jullie fundamentele betekenis in mijn leven ben ook geworden wie ik nu ben, dat ik dit aankan en aan wil kunnen. Daarom dat ik hier zo graag ben en zoveel hier wil verrichten op zoveel mogelijke manieren! Bedankt daar voor hé vrienden. 

Graag plezier ik jullie dan met een dagelijks ritueel, een verslagje, enkele foto's, zinnen die toch ook weer die bijzondere lach op jullie gezicht tonen. 

Ik hoop dat ik in de komende maand én half nog heel wat nieuwe dingen kan ontdekken en leren... leren over het leven, want daarvoor ben ik gekomen! Het gaat hier TE snel, ... jammer genoeg. 

Zo, hopelijk hadden jullie ook iets aan dit kort intermezzo, ik wens jullie alweer.... 

vul zelf maar aan en zeg het tegen iedereen die je vandaag tegenkomt:

'EEN GOEDE MORGEN ZONDER ZORGEN!'

Alweer is het zondag, ... geniet ervan! 

Dikke zoenen en knuffels, 

S I L K E

vergeet niet: 

Hukana matata - het betekent geen zorgen meer voor de rest van je dagen!