Dag 31

Hupla, vandaag zit dag 31 alweer er op hier in Suriname! Het was een maandag a.k.a. zoek de weg-dag, bachelorproefwerkendag, stagewerkendag, ... kortom een hele dikke boterham om door te bijten. Natuurlijk was er hier en daar een hard korstje aan deze boterham. Maar we blijven gaan, tot ons ontbijt volledig verscheurd is. 

Opdracht één: 'Vinden van de vreemdelingenpolitie!' Aangezien ons visum nog maar één dagje geldig was, zou het vandaag handig geweest zijn dat we deze konden laten verlengen. We stonden op om 08.30u, om zeker op tijd klaar te zijn alvorens de ambtenaren beslist hadden om zoals hier de gewoonte is om 14u00 hun boeltje te sluiten. Na een zelf uitgestippelde fietsrit met de Iphone in de hand als GPS, kregen we dan toch na 20 minuten 'bestemming bereikt'! Eindelijk hadden we het eens voor elkaar gekregen om van de eerste keer juist gereden, dikke pluim voor ons en bank vooruit! 

Niet te rap juichen, want wat hing er daar in mooie A4'tjes aan de deuren van de 'vreemdelingenpolitie'. 'Opgepast alvorens u hier binnengaat, geen okselmouwtruitjes, korte rokken, shorten of slippers!' Ja lap, wij stonden hier op z'n zomers natuurlijk, in onze mooie korte shortjes, okselmouwtruitjes (lees Marcellekes!) en onze slippers wat nu gedaan? Terugrijden was geen optie in deze hitte, dan maar het er op wagen en vooral zo weinig mogelijk opvallen, ... Kan u zich het al voorstellen, als je als enige blanken hier binnenvalt in een overvolle wachtzaal. Plezier verzekerd! 'Hier aanmelden' daar moesten we zijn, de toonbank net hoog genoeg om onze korte rokjes en shortjes te verbergen. Al een geluk dat we een mannelijke politieman hadden, hij vond het blijkbaar niet erg om naar onze okselmouwtruitjes te kijken, zoals we simpel zouden zeggen ' IN DE SJAKOS!' Want ja hoor, na enkele minuten en selfie's in de wachtzaal, schreeuwde ze onze achternamen op een mooie Surinaamse toon en kregen we ons visum tot 27 maart in handen. Olé! Missie geslaagd! Nog snel al het mannelijk schoon uitwuiven en een prettige dag wensen, en weg waren wij!

Volgende missie deze ochtend? Op zoek naar het postkantoor. Dit lag volgens enkele van onze straatbronnen alleen maar in Paramaribo stad, waar wij ons momenteel 10 km van bevonden. 'No way!', dacht Celine en Lisa vroeg dan ook raad bij een van onze andere GPS-onderdeeltjes. Die ons, gelukkig, vertelde dat er een postpunt was op een 50 m van onze snoet. Jippie! Snel postzegeltjes kopen, ... spotgoedkoop trouwens! Al moesten we wel ons ruimtelijk brein bovenhalen om de vele postzegels te puzzelen op ons kleine postkaart die al overladen stond van tekstjes en tekeningetjes. Al bij al kregen we dan toch het diploma van postzegelpuzzelkampioen. Ahja, speeksel op je postzegel doen is hier niet de gewoonte, ... 'Gebruik toch het zegelsponsje!' 'Het wat...?' Surinamers vinden voor alles een gemakkelijke oplossing.

Eens thuisgekomen was het tijd om onze bureau te installeren, ... binnen werken?, te warm! Dan maar heel de tafel naar het terras versleuren. Gezellig zaten we dan met ons vier, een briesje door onze wapperende haren, tokkelend op onze laptops te werken voor onze meest geliefde vriend van deze week... BACHELORPROEF! Na een middagje samen door brengen, zetten we onze relatieknop even op pauze en beloofde hem morgen weer verder te doen met waar we gebleven waren. 

Grommm, gromm.... oei oei oei, daar had je onze magen al die hun lieten horen. Of was het nu die trompet van de buurman die speelde?! Nee, tijd voor eten. Wat vandaag op het menu. 'WORSTEN!!!!!!!!!' Na het vinden van een echte slager op onze fietstocht, konden we eindelijk 'echt' vlees eten. Jammiebammie!!!! Samen met gestoofde worteltjes in snottebellensaus en pureepetatten was dit echt een culinair hoogtepunt van onze week. We hebben er dan ook met volle teugen van genoten, sommige onder ons in 3 fases. 

's Avonds toverde Silke nog enkele tekeningen uit mijn handmatige printer voor stage. Met potlood en gom in de hand als vaste onderdelen van haar printerconstructie ging het heel vlot vooruit. Net zo vlot als de tijd, ... als slaapmutsje keken we dan ook weeral eens naar ons lievelings-- en tevens enige programma hier FC De Kampioenen! Ines, ik ga er echt nog verslaafd aan geraken. 

En nu? Tijd voor slaapjes te doen ... alhoewel ...
'SILKEEEEEEE!!!! Gij moet mij helpen, ik heb beesten ingeslikt!' Lisa, wou stiekem nog even enkele snoepjes naar binnenspelen al ze al reeds met gepoetste tandjes in haar bedje lag? Maar de miertjes waren haar duidelijk voor. Gelukkig kon haar terug op haar gemak stellen met de helende woorden 'Water en de rest komt later!' Als ze morgen miertjes prot, dan hou ik jullie op de hoogte! 

Na dit spannend intermezzo, was het echt wel tijd om onder het muskietennetje te kruipen... 

We wensen jullie de leukste dinsdag die er bestaat, ... vandaag is het 18 FEBRUARI 2014 en Celine wordt 21 jaar. 

Liefs,


vergeet niet: 
Doe vandaag iets waarvoor jouw toekomst je zal danken!