Dag 38

Hello mede-Suriname-belevers! Vandaag, dag 38 hier in het knotsgekke, nederlandstalige, natuuroverladen, vriendelijke land... SU-RI-NA-ME! 

Na een hele week hard labeur voor onze stage, bachelorproef, ... was het tijd voor dag één van de klasovername. 

Deze morgen verliep héél anders, overslapen? JA! Maar het wonder is geschied want Silke  was de persoon die Celine mocht wakker maken. U had het niet verwacht, dat een langslaper zoals Silke, deze actie ooit zou uitvoeren. Het duracelkonijn werkte deze morgen gelukkig optimaal in Celine haar lief, met als gevolg dat ze op een kwartierje vertrekkensklaar was. Mijn advies? Sta dan toch altijd zo laat op, als het nu lukt, waarom morgen dan niet? Ok, On a va marche! Of toch niet? De weergoden hadden ons duidelijk opgemerkt deze morgen en vonden het heel geestig om ons met een stortbui te treiteren. Dan maar even schuilen, want zo hoort het hier in Paramaribo, wat je zeker niet mag doen is rijden door de regen! Echt, je zou wel eens nat kunnen worden hé, vérschrikkelijk! 

De tijd vliegt wanneer je je amuseert, de wijzers stonden dan ook snel op 12u, tijd om te bidden en de kinderen naar huis te laten gaan. Tot woensdag schatjes, morgen geen school, want het is de nationale feestdag! 'Tot morgen lieve juffrouw!' Ha, We love Suriname! 

Deze middag zochten we alweer het meest bezochte center van deze periode op. HET COPY CENTER! Ik liet weer enkele tekeningen lamineren, we kochten nog wat spulletjes, ... dan maar betalen. 'Mag ik pinnen?' , 'Ja, hoor!' 'Oh boy, jij hebt een buitenlandse kaart, ... gaat niet' Maar geen paniek, Silke kan alles. Deze keer luidde haar opdracht als volgt: Op een kwartier heen en terug naar het copy center, met cash geld op de terugweg! Dames en heren, al spurtend voorbij de bromfietsen baande ze haar weg naar huis, met gefluit een aanmoediging ging het vlotjes, ze heeft het geheim ontdekt van alle wielertoeristen! Op 16 minuten stond ze dan ook terug aan de finish, 'SILKE KAN DAT WEL!' 

's Avonds aten we gezellig nog een dinertje, lekkere beefburger met gekookte aardappelen en wokgroentjes. Maar onze maagjes mochten niet overvol gekieperd worden door dit lekkers, want deze avond stond er nog een reuzedessertje op het menu. Om 20u, kwamen twee van onze Sarratongo-vrienden bakabana's maken voor ons. U hoort ons al aankomen, afspreken met een Surinaam, 20u wordt snel 21.30u. Maar opnieuw zorgt diezelfde Surinaam ervoor dat het het wachten waard is!

We schetsen even onze avond, allereerst een kooklesje van Chefkok Chero en Hulpkokje Roche, wat een overheerlijk resultaat opleverde van de bakabana's, die er duidelijk niet hetzelfde uitzagen als onze creaties voorheen. (Deze keer kunnen we echt!) Na het smullen van dit heerlijk toetje, kregen we alweer een privé-concertje. Deze keer een tweestemmig, mannenstemmen dan nog wel. De zangeressen in ons konden deze keer niet langer verborgen bleven en lieten zich dan ook van hun beste kant zien. Silke deed een poging om de snaren te bewegen op haar lievelingsinstrument de gitaar, terwijl anderen haar begeleidde met hun zang. Chero zorgde echter voor de real-stuff en speelde de hele avond de pannen van het dak. We deden even mee aan 'De beste singersongwriter van Suriname' en schreven het lied: 'hier in Suriname!' (wordt vervolgd).Het was een geweldige avond, bedankt jongens! 

Natuurlijk was het nu weer tijd om onder ons muskietennetje te kruipen, want morgen moeten we vroeg op, we gaan naar andere oorden: COLAKREEK! 
Wordt alvast nieuwsgierig naar het volgende avontuur. 

liefs, 

vergeet niet:

Jouw hart weet de antwoorden op de vragen, die jouw gedachten hebben.