Dag 39

JA! U klikt juist, vandaag verslag numero 39 ... schrikt u ook van dit aantal? Niet omwille het feit dat we er al 39 geschreven hebben, maar dat we hier al aan dag 39 zitten ... De tijd zit hier duidelijk aan de speed, misschien moeten we snel nog een afkickcentrum zoeken alvorens het fataal afloopt! 

Genoeg gegrapt, vandaag liep de wekker iets later af dan op een stagedag, want het was nationale Onafhankelijkheidsdag, een feestdag? Hmm, nee hier in Suriname is het eerder een rouwdag, aangezien ze nog volop bezig zijn met het op poten zetten van hun eigen staat. De mensen die het moeilijk hebben en waar nog veel werk aan is, daar wordt op deze dag extra veel voor gebeden. 

Omdat wij in bidden niet zo 'goed' zijn, verkozen we om vandaag enkele mensen gelukkig te maken. We vertrokken naar COLAKREEK, u fronst waarschijnlijk nu uw mooie geborstelde wenkbrauwen. Colakreek? Laten we even het woord ontleden, een kreek en cola. U denkt goed, hoor, de kreek waar wij deze middag in gezwommen hebben had de kleur én volgens sommige de smaak van cola, al verkozen we niet om te proefen. 'Niet goed voor de lijn hé!' 

Hoe geraakten wij bij deze bekendste kreek van Suriname? Met de auto en een vriendin, een auto heeft vier banden en deze morgen had één van die banden beslist om 'geboord' (Surinaams voor 'plat') te zijn. Ow jeetje, een band vervangen? Papaaaaa, ahja nee, die hoort zo al niet goed, laat staan op een afstand van 7500 km. Zelf proberen? Hm... 'Hé een werkman, ..?' 'Wil je ons even helpen?' vroegen we hem met onze op dit moment extra lieve stemmetjes. 'Ja natuurlijk hoor!' Op zijn slippertjes, want dat draagt iedereen hier in Suriname, van werkman tot vuilkarman, van winkelbediende tot bartender, ... en met de ogen van vijf jonge dames op zijn werkhanden gericht, verving hij op Surinaams tempo weliswaar de platte band door een voor mij eerder een kruiwagenband, maar blijkbaar was dit OK! Hier in Suriname liggen de banen toch niet slecht hé... UHUM! Achja, een avontuur is een avontuur. We vertrokken dan ook samen met nog een volle auto blanken, HOLLANDERS deze keer, naar onze 33 km verre bestemming. Als achtergrondmuziek kregen we heuse regendruppels op ons dak... oh boy, die weergoden kunnen ons echt niet pruimen hé! Maar geen gezeur, want na regen komt zonneschijn...

Of toch niet deze keer, op deze hele middag hebben we een halfuurtje de mooie zon kunnen winnen voor ons, natuurlijk lagen we dan ook direct in onze zon-modus, maar het had niet mogen zijn of we werden alweer gedoucht door de volgende bui? Neuten en zeuren? Nee hoor, de oplossing was om FC België-Nederland en FC Nederland-België de match van hun leven te laten spelen in de regen, met de voeten door het schurende zand. 'Jij ziet er mij een voetbalster uit, in mijn team graag!' kreeg Silke naar mijn hoofd geslingerd. Alé, dan! De vrouwelijke Messi is ze niet geweest, maar misschien toch wel ne goeie Jean-Marie Pfaff in de goal. Dames en heren ik heb nog nooit een voetbalmatch zo leuk gevonden, Surinamers kennen ook geen spelregels... al was dit minder aangenaam tijdens een wedstrijdje beachvolleybal tegen de plaatselijke Hindoestanen. Volgens hun kapitein speelde we duidelijk op een veld zonder einde, alé toch dat van onze kant... We geven toe dat de matchen in België zijn net iets eerlijker, maar aangenamer? Hmm... 

Na een middag lekker gegeten te hebben, biertjes te drinken, volleyballen in de regen, voetballen ook in diezelfde regendruppels, zwemmen in dat colawater en vooral lekker chillen, keerden we bij de grootste regenbui toch huiswaarts. 'Ben je moe?' vroeg iemand ons. 'Ja, van niks te doen....!' Haha, vrije dag is een vrije dag hé! Het werd dan ook snel duidelijk in de auto dat we onze ogen niet kon opleggen dat ze open moesten blijven.

Na een dikke twee uur rijden over hobbelende en bobbelende wegjes, kwamen we aan bij ons huisje. Tijd voor schoooooolwerk, morgen is het opnieuw een stagedag met onze ondertussen 26 kleurenvriendjes! IVoor het slapengaan keken we nog snel naar ons favoriet en enige programma hier, FC DE KAMPIOENEN!!! 


Liefs 

S I L K E

'Het donkerste uur, heeft ook slechts 60 minuten!'