Dag 6

We schrikken er zelf al even van dat we het getal 6 bij de titel mogen indrukken. De dagen vliegen hier snel, maar toch verloopt niks haastig. Leve het Surinaamse temperament, haha! 

Vandaag opgestaan door de knarsende en grommende partner hier in het bed naast mij... Tja, niet iedereen kan zo goed muskietennetten ophangen zoals Silke ... Ik, Celine ging dus deze keer niet in gevecht met de muggen maar met mijn net. Schoon zicht volgens Silke.

Nog even tammen in ons bed, oh now, Silke was er ook in geslaagd om in nachtelijke toestand haar net half naar beneden te halen. Wie ooit naast Silke slaapt, u bent gewaarschuwd, ze breekt onbewust den boel af.  

Weer tijd voor een ontbijtje, geen speciale gerechten deze morgen. Silke is  geen ochtendmens, dat merkte Celine al aan het stille zwijgen.... een ordinair boterhammeke met choco was voldoende. Wat doen we nu 's morgens, wanneer we nog niets beter te doen hebben? Het thuisfront een keertje checken. Vandaag kregen we de nieuwe garderobe van Elise te zien. Het was duidelijk dat ze Silke al miste, want ze had zelf een rokje in indianenstof gekocht, kwestie van toch in thema te blijven; leuk dat je aan mij.

BAF, mister WiFi verbrak volledig onze relatie, zelf geen knipperlicht meer. Wat nu gedaan? Samen gingen we als echte speurders op zoek in onze nederige woning, naar het op ons gemunt bakske! Ja hoor, daar stond het dan, in het onderste kamertje, wat ik persoonlijk niet zo durven open doen. Maar dappere Celine opende met veel zwieren en zwaaien de deur en ontdekte het bakske. Houston, I think we have a problem ons WiFi-bakske is overhit. Diagnose: hoge koorts-aanvallen, Medicatie: verplaatsing en even 'tijd geven'. Na enkele minuutjes waren alle plooien in onze relatie weer platgestreken en ging het temperament al gauw liggen van Mister WiFi. 

Avontuur één van deze dag? Op zoek naar een supermarkt(je) zonder auto, maar met de velo. Cris, cross, links door de straten van Paramaribo kwamen we, ja u raad het alvast al goed, een Chinese Supermarkt tegen. We zouden haast schrikken wanneer het gene chinees was. We laden ons karretje bomvol, natuurlijk waren we al lang vergeten dat we niet met onze racemobiel met vier wielen waren. Maar met ons stalen ros op twee wielen en zonder fietszakken. Ohnow, wat nu gedaan? 'Kom we fixen dat wel!' Water op Silke's fietsrek, nog meer water op haar fietsrek, ... start; katsjing. Het water had beslist om op de straatstenen te gaan liggen... Ok, te voet dan maar. Alle chance scheen de zon extra hard en hadden we zéééker geen last van zweet of brandende muggenbeten op onze benen. Nee, dat kom je hier niet tegen hé, in Paramaribo. Tsjakka, na een blik achter mij te werpen, hoorde Silke, Celine schreeuwen, godverdomme hé, mijne zak is gescheurd. Achja, wat konden we doen, er om huilen zo zielig zijn hé, daarom lachten we ons graag een kriek en gingen verder op onze safaritocht doorheen de twee straten die we maar moesten doen. Natuurlijk zo behulpzaam dat de Surinamers zijn, 50 meter voor onze poort: 'Ow, meiden moeten jullie geen grote zak hebben?' Ja, dat is echt handig voor de laatste 50 meter die we moeten stappen, bedankt voor de stinkende, misschien wel herbruikte vuilzak. 

Joehoe, ja hoor, weer de stageladies die in ons huisje kwamen gestormd. We luisterden snel naar de anekdotes die ze alweer hadden meegemaakt op hun schooltje en gingen dan snel een bo'ke eten. 

Wat stond er vandaag op het programma? Voor school werken, ja Silke heeft een beetje voor school gewerkt. Nee, ze zou liegen, ze is er mee begonnen, maar toen besefte ze... ach, er zijn nog andere leuke dingen. Zoals de foto's van de dierentuin even bekijken en een nieuw kleurtje geven. Jullie zouden toch niet gespaard moeten blijven voor deze prachtexemplaren hé, ze legt er zelf speciaal haar schoolwerk daarvoor opzij. U hoeft haar niet te bedanken, ze deed het graag! 

'Hé meiskes, zijn jullie thuis?' hoorden we op de achtergrond. Daar was Dennis Tjeun, snel alles opruimen want hij houdt van proper, de 10 seconden regel was hier duidelijk van toepassing. Hij kwam de checklist even controleren kwestie van in orde te zijn na 6 dagen. Waarom zouden we ook gehaast zijn hé? Jullie gaan toch niet lopen... hohoho Suriname, I love you! Hij vroeg ons natuurlijk ook nog hoe het ging, wat we al gedaan hadden, ... hij schrok van onze muggenbeetjes al zou ik ze bij mij eerder vergelijken met dazenbeten x 2. Ja, mijn bloed is nu eenmaal het lekkerste! Papa Tjeun, want zo verzorgt hij ons wel en geeft ons een thuisgevoel, beloofde ons snel enkele dingen, ja 'Ik neem jullie mee naar Mongo (het binnenland), ik trakteer jullie wel nog een trip, mijn vrouw Charida gaat jullie eens komen halen en dan leert ze jullie Surinaams koken.' Het klonk als muziek in onze oren... we hebben het echt getroffen met hem. Na wat kletsen en zelf Vlaamse les: 'Hé manneke!', vertrok hij huiswaarts. 

Wij gingen na natuurlijk ons ingewreven te hebben met ons lievelingsproduct de zonnecrème en eventueel nog extra muggenspray, op zoek naar de Shopping mall. Snel onze gps 'Hé-mag-ik-eens-iets-vragen?' aanzetten en huppa, al moet ik zeggen dat onze gps deze keer wat last had van de warmte. De ene keer wees hij/zij ons rechtdoor en de andere keer was het keer waar het kan. Uiteindelijk kwamen we aan bij een CHINEEEEEES shoppingcenter. Was het dit? Dan is ons Waasland shoppingcenter er niks tegen hoor! Tijdens buiten wandelen en na enkele inkopen zagen we al snel dat we fout zaten.... een beetje verder in de straat had je De grote shopping MALL. Néé geen mol, want dat is een diertje, dat hier trouwens NIET leeft. Maar een MALL van het Engels, ja ook deze taal wordt hier gesproken. Het was een kakafonie van winkels, van elektronica, tot parfumerie, kledingzaken, sportwinkels, ... dezelfde kakafonie vond je dan ook terug in het aanbod van de kledij. Het was duidelijk mijne meug hing er niet tussen. Shoppen in dit weer voelde aan alsof ik de Meir van Antwerpen 4 keer volledig afstapte en dit door in elke winkel te stoppen. Ohja, deze keer waren we geen melkflesjes meer, maar waren we gepromoveerd tot white chickies! 

Na anderhalfuur besliste we toch om naar huis te keren. Oeps, doorheen de donkere straten, ... vind uwen weg nu maar eens terug hé? Hier rechtdoor? Jaja! Hier links, jaja! , ... uiteindelijk zagen we gekende borden zoals de TEGELWERELD en GLOBAL CARS en wisten we dat we niet ver meer van huis waren. Tijd voor eten natuurlijk; ietsje later dan normaal, maar who cares? In Suriname heeft m'n tijd... met hopen. Over hopen gesproken Lisa had duidelijk zin in spinazie en zorgde voor een héle hoop. Om nog maar te zwijgen over de petatten die tot leven kwamen tijdens het schillen. Ze wipte als visjes van de ene kant naar de andere kant; zot toch? Lekker smullen en daarna de meest geliefde activiteit die ik doe. DE AFWAS! 

's Avonds keken we deze keer géén film. Te weinig tijd en onze stagejuffen kruipen graag op tijd in hun bedje, vandaar speelden we allen nog een klein spelletje of friste ons geheugen op met familie-filmpjes. Niet dat deze zo interessant zijn, want in thuis gebeuren er spannendere dingen zoals Femke's die vrijgelaten wordt, ... 

22.15u, tijd om te gaan knorren. Deze keer hopelijk zonder enige strijdtaferelen met het muskientennet? Ik ben benieuwd voor morgen! 

Groeten en liefs