Een moment voor persoonlijke dingen... van Celine

Terwijl de vogeltjes vrolijk fluiten op de achtergrond in dit warme, soms te warme Suriname neem ik even de tijd om wat persoonlijks neer te typen.

Precies een week geleden kwamen we rond dit tijdstip ( 17 uur ) aan in Zanderij, de luchthaven. Een warme gloed kwam toen op ons af gevlogen met een mooi uitzicht voor me heen. De blijdschap binnen in kon niet meer op. Het was eindelijk zo ver, ik was aangekomen in Suriname het avontuur kon beginnen.

Na een week lig ik hier in mijn bed onder het muskietennet, even afgezonderd van de meisjes. Om eerlijk te zijn valt alles beter mee dan verwacht. Ik leer Lisa en Eline met de dag beter kennen en ik ben zeker ik sluit ze al mee op in mijn hart.

Dit is een avontuur waar ik over zoveel jaren nog over zal kunnen praten. Een avontuur om nooit te vergeten. Al zullen de littekens van de vele muggenbeten mij dit avontuur al zeker nooit doen vergeten.

Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen van thuis uit om dit te beleven.

Week 1 is voorbij gevlogen van het ontdekken van de stad Paramaribo met de prachtige Surinamerivier , alhoewel prachtig die was eigenlijk best wel vies. Maar ik bedoel dan met het prachtige : de oneindigheid en het mooie uitzicht, tot de arme huisjes, de vele winkels, het onafhankelijkheidsplein, de Chinese winkels, de vele supermarkten met jammer genoeg alleen maar kip, tot de prachtige palmentuin en de nooit te vergeten vlindertuin. Ik weet jullie kunnen deze foto’s volgen maar ik verzeker jullie dat is niet hetzelfde.

Op ons lijstje staan nog vele dingen : Peperpot, berg en dal, brownsberg , de Jungle, de binnenstad en vooral stage.

Volgende week eindelijk starten, ik kan al een voorproefje proeven op Maandag = Maandagmiddag downmoment. Het was moeilijk en soms confronterend. Het kleuteronderwijs vergelijken met het onze? Eeuhh.. waar vind ik de gelijkenissen?

Ik beschrijf even het kleuteronderwijs voor jullie.

1. Toekomen, boekentassen in de kast & bidden.

2. Allemaal aan de tafels gaan zitten, stoeltjes draaien en kijken naar het bord. Oren open en luisteren naar de juf. We starten dus met de praatplaat ( dit is een grote afbeelding van een “ gebeuren “ ) op maandag was het “ De Slagerij “. Woorden worden er hier ingedrild. Weet je het niet… Dan moet jij nog goed oefenen hoor!

3. Tijd voor wat activiteiten en dit dan op het Surinaamse uitleg tempo van de juf = traag. De klas verdelen in 3 groepen, dat is niet nodig hoor! Er staan maar 3 tafel met verschillende stoelen. Elke tafel krijgt een activiteit. Groep 1 : blaadjes scheuren en propjes maken , Groep 2 : Blikken ( babyvoeding ) tellen tot 10 met betrekking tot het aanleren van de 6^e , de 5^e , de 1^e … en Groep 3 : met parels op een houten plank met spijkers parels op prikken in de vorm van een appel. De juf ging 1 voor 1 bij de groepjes uitleggen wat ze moesten doen = veel lawaai en ongeduld bij de kleuters. En dan? Werken maar! Want zo gaat dat hier “ werken “ , niet spelen.

Ben je nog niet klaar tegen “ etenstijd “ ? Dan doe jij straks tijdens “ arbeid naar keuze “ gewoon verder. En ja … daar zitten die schatjes van patatjes dan tijdens “ arbeid naar keuze “ ( alhoewel naar keuze … Jij doet doet, jij doet dat … veel keuze krijgen ze hier niet ) en met wat moeten ze dan spelen? Met bordjes, plastiek fruit en wat blokken?

Het was een shock.

Ondertussen op dag 7 heb ik de volledige situatie al wat kunnen laten bezinken en zal ik straks starten met goede moed. Laten we eens het speelse en het vrolijke in de klassen brengen. Misschien werkt dit wel en luisteren de kinderen veel beter?

Hoe zou je zelf zijn… na één uur op een bankje stil te zitten op 4 – 5 jarige leeftijd? Inderdaad, dan wil je al snel gaan spelen. Maarnee dan is het hier nog tijd voor schrijven en lezen.

Geloof me , de kleuterjuffen aan de Arteveldehogeschool worden op en top correct en goed opgeleid!

Ondanks het downmoment vind ik hier ook rust en geluk terug. Het Surinaamse leven , de cultuur en de mooie belevenissen zetten mij aan het denken. Hoe kijk ik nu naar de toekomst? Wat zal ik verder met mijn leven gaan doen? Wat zal ik hier gaan doen? Zal het me lukken om goed onderwijs volgens mijn visie in de klassen aan te brengen?

Maar vooral : “ Wie ben ik ? “ 

Opzoek gaan naar jezelf, het is een grote confrontatie maar een confrontatie waaruit je leert. Ik weet dat ik niet perfect ben en fouten met me meedraag die ik in dit tot nu toe jonge leven al heb beleefd. Maar wie is een mens zonder fouten? Ik kan er alleen maar uit leren en hier beseffen hoe ik dingen beter anders had aangepakt en dan kan ik er nog uren over doorgaan en beginnen huilen maar dat helpt me niet vooruit. Fouten goedmaken en mezelf naar buiten brengen dat is mijn doel. Terug leven. 2013 achter me heen laten en om te beginnen naar mezelf kijken. Kijken naar wat ik voel en wat mijn doel is. “ Je hart volgen “ zoals ze dat wel eens zeggen.

Ik kom terug als een andere mens, geloof me. Ik doe mijn best.

Ondertussen zie ik dat ik al bijna 2 pagina’s in word heb neergetypt. Het typen zit me blijkbaar goed in de vingers. Maar laat me toch maar even afsluiten. Ik breng gauw nog een nieuw verslag.

Voor mijn mama en papa : bedankt voor dit alles. Aan alle andere familieleden, ik denk hier aan jullie.

Ook aan de andere kant van deze plas leeft Celine met jullie mee. Ik ben er nog steeds , alleen een beetje verder. Vergeet me niet!

Ik hou van jullie,

Celine

P.S Sorry voor de typfouten. Hier ben ik geen held in!