Persoonlijk verslag Celine

Omdat het ondertussen al even is geleden dat ik nog iets persoonlijks achterliet neem ik daar deze namiddag even tijd voor.

En dit allemaal op dag 27 doorheen mijn lange reis / stage / culturele ontdekkingstocht / de ontdekking naar mezelf , ja welke definitie zal ik nemen voor dit alles hier in Suriname? Ik kies ze allemaal en waarom? Omdat dit een feit is dat waar is. Het is niet zomaar een buitenlandste stage of een culturele ontdekking, het is een stage en een ontdekking met levenslessen, met tranen, met vreugde , met pijn , met vragen , met zoektochten, met keuzes maken. Het is een totaalplaatje van het idee van dit alles waar ik naar opzoek was en dat ik gevonden heb. Maar mijn totaalplaatje is nog niet compleet want ik ben nog niet half weg van de lange weg die ik zal betreden en die ik vooral wil betreden. Ik kijk uit naar de vele tochten die nog op ons programma staan, ik kijk uit naar het uitwerken van onze Bachelorproef ' een schat van talenten ' , ik kijk uit naar het overnemen van de klas, ik kijk uit naar de levenslessen die ik zal meenemen en ik kijk stiekem uit naar het einde van deze lange tocht, de dag dat ik het vliegtuig naar huis zal nemen. En al denk ik ergens dat dit het einde zal zijn, het zal slechts opnieuw een begin zijn van mijn leven die zal starten : Afstuderen, werk zoeken en werk vinden, alleen gaan wonen, een eigen gezin opstarten... ( Ja mama , schrik niet maar ook uw dochter wordt groot en zal niet eeuwig onder jou vleugels blijven wonen, er is een toekomst ! )

Al lijkt dit nog ver - van - mijn - bed - show, de dag zal ooit komen. Het afstuderen en het werk zoeken staat al voor de deur maar eerst dit nog afsluiten.

Ik geniet van elke dag die hier is , al heb ik het op stage soms wat moeilijker... ik leer ook uit deze ervaringen. Na al het denkwerk en het observeren ben ik tot de conclusie gekomen dat liefde, begrip en speelsheid je veel verder brengen dan beloningssystemen. Ik groei elke dag meer naar deze schatjes toe, ik geniet van de momenten als ze me om een knuffel komen vragen, als ze mijn naam zeggen of smeken om een nieuwe poppenkast voor hun op te voeren. Het gevoel is fantastisch en onbeschrijfelijk. Ik hou van ze, al zijn ze met zovelen. Ik weet en ik besef heel goed dat er een dag komt dat ik ze zal achterlaten en dat dit voor sommige kinderen problemen teweeg zal brengen, de kinderen die in het weeshuis verblijven zijn kinderen met speciale noden en ik schrik er elke dag meer en meer van hoe duidelijk hun trauma zichtbaar is. Ik weet dat ik ergens afstand moet nemen want ook ik zal ze op een dag in de steek laten ( in hun ogen ) en hoe zullen ze zich dan voelen? Ik moet helder nadenken en verder kijken. Ik probeer een bepaalde afstand te houden maar ik vind dit persoonlijk zelf heel moeilijk.

Vandaag heb ik mijn eerste aankoop aan de klas geschonken, de plastieken tafelbekleden. De juffen waren heel enthousiast, de kindjes hadden eerst niet goed door wat er gebeurde maar eens het op de tafels lag konden ze hun enthousiasme niet meer verbergen. Ik weet dat ik in het begin meteen zei dat ik ' deze school ' en ' deze kinderen ' wil helpen maar ook hierin moet ik helder nadenken. Om het even grof te zeggen : ' al geef ik deze school duizend euro ' ze zijn er even zoet mee maar niet mee gered. Ik kan hier geen God spelen die de school wil redden met de middelen die ik heb, al wil ik dat zo graag en ik wou dat ik het kon doen maar ik kan het niet. Ik zal teleurgesteld naar huis keren als ik streef naar dit doel. Daarom richt ik me vooral op ' goed onderwijs ' , ' mijn visie ' , ik ga nog steeds de uitdaging aan om de klas leuk te maken en om de kinderen een leuke tijd op school te bezorgen zodat ze kunnen genieten en kunnen leren en zodat ook de juffen van ons leren ( Ja , een juf die leert van een stagiair ... in Suriname is het een feit, want ik hoor het hier elke dag : ik leer van je , joh! ' En dat maakt me best trots en het geeft me de moed om door te gaan ook als het even minder gaat. ) 

Geef ik nu geen rotte cent meer aan de school en hou alles voor mezelf? Nee, dan ben je goed mis! Ik zal nog steeds de materialen schenken die nodig zijn maar ik moet realistisch zijn : het zal ze vooruit helpen gedurende enkele weken / maanden maar het zal hun niet redden. De manier hoe zij omgaan met de kinderen en hoe zij les geven dat kan de school en de kinderen redden. Sommige kinderen hebben het niet goed thuis , weten dat ze op school veilig zijn, er terecht kunnen met problemen, dat ze liefde en vreugde zullen voelen en zichzelf kunnen zijn dat is wat de kinderen zal redden en wat hen zal helpen om op te groeien tot een volwassen mens.

Oke , genoeg met dit melig gedoe. ( Al bedoel ik het wel goed ) laat mij even enkele leuke momenten schetsen op onze planning :

1. BINNENLAND ( Hoera , hoeraaaa , hoerraaaaa ) en dit voor 4 - 5 dagen.

2. Matapica tour , zie hier de reuzeschildpaden ( 2 dagen )

3. Jeepsafari

4. Bergendal resort : google dit! Te zalig om te beschrijven.

5. Salsa les  , Surinaams koken, Bowlen, Surinaams gaan eten, afscheidsfeestje bij Monique thuis , Welness , MIJN VERJAARDAG VIEREN, feesten, uit eten met 6 belgische jongens , verder nog heel veel fietsen en andere leuke dingen doen!

En dit weekend staat er op onze planning : COLA KREEK met den Roger, olé. Ja onze negervriend gaat met ons mee ( Ken je roger niet, check de foto's dan even ... hij was onze gids gedurende mijn zaligste dag ooit : de sunset en dolphins trip ) 

Ja.. dag 69 zal er zo snel zijn!

Aan mijn mama , papa en mijn broertje : ik mis jullie en door hier te zijn besef ik nog meer hoe goed het thuis is.

Aan mijn memekes en pepekes die er altijd voor mij zijn , ik mis jullie.

Aan mijn nichten , aan mijn engelkes ( Senne, Hasse, Saryssa, Thalitha ,Yanaïka , Feyo & Maité ) er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan jullie denk.

Aan mijn echte vrienden en vriendinnen ik kijk al uit naar onze volgende afspraak want ook jullie mis ik!

Brasa,

Celine