Persoonlijk verslag - Celine

Na enkele weken waar opnieuw tijd om te schrijven over mezelf.

Zoals vele mensen weten is deze week de stage echt begonnen. Hoezo echt begonnen? Je bent toch al bijna 6 weken weg. Haha, klopt! Maar vandaag maandag heb ik de 2 juffen even aan de kant gezet en ben ik eens vooraan gaan staan in die kleine klas met 24 knappe bruine gezichtjes.

En als ik eerlijk mag zijn… het bevalt me niet. Het valt me zwaar, heel zwaar. En ik had nooit gedacht dat ik het 2 dagen al niet meer zou zien zitten. Observeren, trucjes uitvinden en kleine lesjes geven dat was voor mij geen probleem. Maar plots de hele klas… ik wist om 12 uur echt geen raad meer met mezelf. Wat kon ik nu nog doen?

Na maandag had ik het even moeilijk en heb ik meteen nieuwe dingen bedacht. Nog meer positief bevestigen, nog meer speels zijn en een beloningssysteem toepassen. Even naar de winkel een heel groot blad kopen en dan maar wolkjes tekenen met de namen van de kindjes erin en ohja, nog groene stickers. Want GROEN staat voor GOED. En GROEN dat wil ik! Opgelost! Dacht ik … Tot vandaag. Als ik erop terug kijk tot half 10 ging het best heel goed, de kleuters waren aandachtig en ik had terug volle moed. Maar om die aandacht te behouden stond ik wel te springen, te zingen, te dansen en met veel mimiek vooraan in de klas. Godsdienstmomentje met een kaarsje, WOW. De dagen van de week meegebracht + een liedje erbij, HOERA GESLAAGD. Taallesje de klank ‘ H ‘ aanleren, GEEN PROBLEEM. Werken : planten, bloem schilderen en een bloemboeketje maken. Ja, het ging best goed en ik dacht echt dat ik er was. En dan begon het … DAAAAAAG aandacht voor de juf dachten hun hersentjes waarschijnlijk. En daaaaaag goeie moed dachten mijn hersens. Ik heb echt alles geprobeerd maar echt alles. Mijn energie was spoorloos op het einde van de dag. Na het passeren aan de bureau van de hoofdkleuterleidster om dag te zeggen kon ik de tranen niet meer ophouden, ik heb mijn hart even bij haar uitgelucht. Ze vertelde me dat ze in haar 10 jaar opleiding nog nooit zo’n toffe klas had gehad. Ik dacht bij mezelf ‘ tof ‘? Maar hier bedoeld ze dus zwaar, druk vertaald in het engels hun woordje ‘ tof ‘ ( ruw ). Dan begon ik haar te begrijpen. Hoofdzakelijk ligt het probleem bij deze klas dat ze gestart zijn met Juffrouw Chiquita , eens zij in zwangerschapsverlof ging kwam Juffrouw Marianne zonder ervaring. Dan kwam Juffrouw Chiquita er ook terug bij en dan was ik er nog eens. De kinderen hebben dus geen structuur. Van thuis uit moet de school ook niks verwachten want de kinderen leren thuis niets , het hangt allemaal van de school af. En dat voel ik na 4 uren voor de klas te staan.

Het voelt alsof mijn opleiding van 3 jaar Kleuteronderwijs niets heeft opgeleverd. Dat alle trucjes en tips die wij hebben geleerd en die wij hebben uitgevoerd op stage niets helpt. En dat is het ook, niets helpt. Ik ben ten einde raad. Toen ik thuis kwam van stage zocht ik snel op het internet wat nieuwe ideetjes maar wat was dat dan? Wees expressief met een drukke klas! Leg structuur op van in het begin van het schooljaar. Beloon ze! Hmmm … laat dat nu dingen zijn die ik allemaal al gedaan heb.

Dan maar een gesprekje met Silke haar mama. Ze had een leuk ideetje om een STOP – stoel in te lassen. Kindjes die echt niet luisteren en niet flink zijn worden even aan de kant geplaatst. Al krijg ik nu schrik dat ik 10 STOP – stoelen zal moeten plaatsen. Maar ik zal het uitvoeren en ik ga de kleuters meer individueel belonen : GEEN sticker meer op het bord maar op hun handje. Zodat ze het veel aantrekkelijker vinden ( Goeie tip ! ). Ik hou mijn hart al vast voor morgen maar ik zal het zeker proberen.

Op het einde van de stagedag ( dat kwam er dan ook nog eens bij ) kwam de juf naar me toe en vroeg of ik me aan het schema van de school hield. Vandaag had ik ‘ arbeid naar keuze ‘ ( = vrij spelen ) een uurtje vroeger gegeven en dit aan de hele klas. Waarom had ik dat gedaan? Omdat de kleuters er echt nood aan hadden om even te spelen. ( Speeltijd is er hier niet ) en 4 uur stil zitten dat lukt hen niet. Ik was er tevreden mee. Maar zij niet… dus vanaf morgen moet ik me strikt aan het schema houden. Wat mijn moed nog eens naar beneden doet zakken want ik wil er echt in slagen om de kinderen 4 uur betrokken te houden zodat ze een leuke tijd op school beleven. Ik wil geen strenge juf zijn want uiteindelijk hoe zwaar het me ook valt, individueel zie ik bruine gezichtjes echt graag en zijn ze echt lief. Ik weet dat het ergens niet hun schuld is en dat het aan gebrek aan opvoeding en structuur ligt. Maar omdat ik net zo graag wil dat ik erin slaag, maak ik het mezelf 10 keer moeilijker.

Gelukkig gaat het bij Silke veel beter en kan ze genieten van haar stage. Stiekem ben ik echt een beetje jaloers en wou ik dat ik ook zo 2 toffe ( en nee niet in lastige juffen maar echt in toffe juffen ) juffen achter me had staan en dat ik ook het gevoel had dat ik iets voor hen kon betekenen en dat ze van me konden leren. Nu voel ik me een nietsnut en heb ik het gevoel dat de juffen van me denken dat ik het niet goed doet. Al weet ik diep vanbinnen dat dit de manier is hoe het zou moeten en dat ik de kinderen echt iets zal leren via deze methode. Naar school gaan staat ook voor plezier en dat mis ik hier. Ik hoop nog steeds dat ik erin slaag.

Ik zoek een weg… en ik zal hem vinden. Koste wat kost. Ik ga ervoor.