Dag 55

Bent u heet en gereed voor verslag nummer 55? Wij alvast wel ...

07.00u, tijd om voor de, slik, voorlaatste keer op te staan! Althans voor stage. Eigenlijk hadden we deze keer geen zin om uit mijn bed te komen, want de tijd ging echt TE snel. We kwamen tot het besef dat dit echt het begin van het EINDE was. We willen niet de dramaqueen uithangen, want natuurlijk verlangen we er naar om jullie allemaal terug te zien, maar ons hart is toch voor een groot deel hier en het blijft, als het niet alleen aan de muren, toch een beetje hangen. Op het terras dachten we dan nog even diep na, tot diep in het achterste van ons hoofd, wat we nog uit de kast wilde halen. Met die moed vertrokken we samen met mijn stalen ros, richting die stalen straat... DE METAALSTRAAT. Net zoals je in België hebt, kom steevast elke morgen dezelfde personen tegen, ook hier, hoor je zelfs al aan het gefluit wie er achter zit. Goeiemorgen wuiven naar de dames die telkens op het bankje voor onze school zitten, blijft dan ook een ritueel. Als we iemand zijn dag maar goed kunnen maken, wist u dat slechts één handzwaai een glimlach kan toveren op iemand zijn gezicht, gebruik deze.

Binnenkomen in de kleuterklas verloopt als volgt, ik stap keurig op het durpeltje van onze klas en alvorens ik het nog maar goed kan beseffen, hangen er als een stuk of vijf kleurenvriendjes aan mijn been. 'Juffrouw  weet je ...' , 'Juffrouw , je bent zo lief, ...' 'Goedemorgen, juffrouw , hoe gaat het?' is de verwelkomingszin die voor altijd in mijn geheugen getatoeëerd staat! Al hoopte ik eerder dat de tijd achteruit zou gaan vandaag, ging hij juist extra snel. Meneer Gloob was er natuurlijk weer bij, ook hij begon stilaan te voelen dat het tijd was om te vertrekken. Suriname was vrijwel het beste land, wat hij ooit bezocht heeft. Natuurlijk kon hij niet vertrekken zonder de TALENTENSHOW, die we vandaag min of meer in elkaar boxten met de ideeën van de kinderen. 'Mijn oom, tante en grote broer komen!' , 'Mijn tante ook!', ... in mijn achterhoofd had ik toch een beetje schrik, wie weet stond er niemand. Maar ach Kleine Fie blijft optimistisch, als er niemand is, dan bouwen we alsnog een feestje en spelen we zelf mama's en papa's. De houdingen kunnen we alvast aannemen, oefening baart kunst! Verder nam Juf Orpha vandaag een lesje over, aangezien ik nog even wat vaart moest steken in mijn schilderwerken. Natuurlijk deed ze dit min of meer op onze 'gemixte' manier, met mijn prenten, stilteliedjes, belongingssysteem en haar lesidee bracht ze een ultieme waarneming van de fiets. Als extra'tje haalde ik mijn fiets dan ook even binnen in de klas, de kleurenvrienden waren sprakeloos! Verder op de dag had Meneertje Gloob een gigantisch probleem, hij geraakte niet meer op TAALeiland, ... hij kon niet zwemmen? Wat nu? 'NEEEM DE BOOOOT!' Dit was dan ook de titel van mijn expressie monoloog naar de kleurenvriendjes. Op deze moment, besefte ik dan ook dat het tijd was om een nieuw hoofdstuk in mijn leven open te slaan, namelijk toneel spelen. Bedankt kleurenvriendjes voor het helpen vinden naar mijn roeping.

Na heel wat schilderwerk, ondertussen alles nog eens uit de kast te halen. Dit keer letterlijk want het laatste halfuurtje mochten mijn vriendjes met al het materiaal dat in de klas stond van speelgoed, (Stel je er niet al te veel bij voor!) spelen. 'Mogen we doen wat we willen?' vroeg eentje me beschaamd. 'Jij mag dat!' Je had de fonkeling in hun oogjes moeten zien; een sterrenhemel is er niks tegen. WAUW! 12.00u, de schoolbel... SLIK, tijd om mijn kleurenvriendjes uit te zwaaien, niet voor de laatste keer. Eentje kwam aan mijn shirt trekken, hij vroeg me om te luisteren, de gentleman fluisterde: 'juffrouw Silke, ik hou van jou!' ssssst, mijn hart was helemaal gesmolten. 'Morgen vieren we het!' vertrouwde ik hem toe. Aan de breedte van zijn glimlach te meten, had hij er duidelijk heel veel zin in. Ik moet zeggen, ik ook, laat die ouders maar komen. We overdonderen ze met hapjes en drankjes en zelfs met eigen actjes van de kinderen.

Uiteindelijk na alweer wat onbetaalde overuren, een klas die klaar stond, geschilderd enal voor morgen, ploften we ons even neer in de terrasstoelen. Maar niet voor lang, niet veel later vertrokken we alweer op fietstocht naar de stad. Inkopen doen voor ons weekendavontuur; wat stond er vanboven op ons boodschappenlijstje? EEN HANGMAT! Strepen? Bollen? Rood? Groen? ... uiteindelijk koos ik voor hetgene wat het beste bij mij zou staan, niet alleen in een hemd, maar ook in een hangmat, RUITJES! Jippie, tweepersoonshangmat is binnen, dan neem ik toch een beetje Suriname mee naar huis!