Persoonlijk verslag Celine

Na enkele dagen veel te weinig slaap kruip ik om 11 uur in de ochtend opnieuw in mijn bed met mijn laptop op mijn schoot en is het nog even tijd om de gedachten op een rijtje te zetten.

Vrijdag nam ik afscheid van mijn klasje alhoewel ik het nog niet als afscheid zie, ik verplicht me zelf om mijn luie kont uit bed te slepen om de laatste dagen dat me hier nog resten ze elke dag te zien! En ja, dat zullen we doen. Oke, ik geef eerlijk toe ik heb hier vaak met de handen in mijn haar gezeten en ik treur er soms nog om. Maar laat ik het zo even zeggen : ik heb gelachen, gehuild, gezweet , genoten en ik heb geluk ervaren. Ik kan het zelf niet beter omschrijven. Ook al verliep de samenwerking niet altijd even vlot. Na één lachje op de gezichten van één van de kindjes vergat ik alles. En ja ik ben hier van mezelf geschrokken : schreeuwen in de klas, kindjes optillen en op hun stoel neerzetten , met de grote stok op het bord kloppen, kindjes laten overliggen... Euh ja, overliggen dat wordt in België niet gedaan. Even uitleggen : de kindjes zitten op hun stoel en leggen hun hoofd op tafel en moeten blijven liggen tot de juf zegt dat ze terug rechtop mogen gaan zitten. Ik keek er in het begin met grote mond en vol ongeloof naar toe maar ik moet nu eerlijk toegeven de kinderen hebben deze aanpak nodig. Of nee, niet nodig. Ze zijn hem gewoon en dit werkt soms even beter. MAAR hey, ik heb nooit opgegeven en nooit mijn visie neergelegd ik ben blijven voortdoen zoals het moet en ik heb deze kinderen structuur aangebracht. Ik had dit resultaat niet elke dag en dan was ik gefrustreerd maar ja, ik heb het gedaan! 

En ja, ik heb ze in mijn hartje geplaatst en ja ik ben er best fier op. Ik zal Suriname met een dubbel gevoel verlaten, en niet omdat ik het reizen zal missen en de mooie natuur want dat is vervangbaar als ik reis naar een ander land. Maar weten hoe het met deze kinderen zal aflopen, welke toekomst ze zullen opbouwen dat zal ik nooit weten.En ik zal nooit met eigen ogen kunnen zien dat de juffen een deel van mijn visie hebben overgenomen. Ik heb ze het horen zeggen maar ik zal het zelf nooit zien. Ik kan het alleen maar hopen en dat de kinderen zorg, liefde en leerplezier op school zullen blijven krijgen. Ik wens ze het allerbeste toe maar het gevoel dat deze plek in mijn hoofd en hart altijd leeg zal blijven geeft me best een beangstigend gevoel.

Daarom plan ik al ergens in mijn hoofd om nog eens terug te komen als ze hier nog naar school gaan... maarja waar plan je deze tijd als je in België een totaal ander leven leidt? 

Het leven in België : stressen, drukte en werken. Ik haat het al als ik er nu over nadenk. Papa, ik ben zeker dat je hier geen medicijnen zou moeten innemen. Suriname is de rust zelve en het is prachtig om te zien en aan te voelen hoe alles zo rustig er aan toe kan gaan... je niet druk maken om het leven, leef van dag tot dag en neem alles wat je kan nemen. Neem alles wat je kan nemen, dat denk ik in België ook maar toch de stress die werk en stage met zich meebrengt is onvermijdelijk en hier? Het gaat als niks. De mensen zijn hier zo open en vriendelijk. Onze vriend Taverel vertikt het om in België op de trein te stappen : ‘ is zooo saai man, iedereen met zijn koptelefoon of tablet. Ik haat het.’

En ik heb er nog nooit last van gehad maar als ik er nu over nadenk. Wat zo asociale mensen zijn wij? Wees eens vrolijk! Laat die laptop op de trein, werk thuis verder! Zet de muziek luid voor de volledige trein zodat iedereen kan genieten, communiceer met elkaar, leer mensen kennen. Wees gelukkig en laat iedereen dit zien.

Suriname , ik zal niet alleen je kinderen missen maar ik zal de sfeer die je met de meedraagt nooit vergeten en hopen dat mijn leven er verder ook zo uit zal zien.

Aan iedereen één goede raad : laat het leven je leiden, naar welke plek ook. Het is een wonderbare rit , een rit die we allemaal berijden en ja ook met botsingen maar leer daaruit en leef van dag tot dag want je weet nooit wanneer je leven zal eindigen.