Vierdaagse Raleighvallen - Dag 60,61,62 en 63.

'Terug van weggeweest!' 
Dames en heren, deze morgen hebben jullie eindelijk weer de tijd gevonden om het verslag(je) te lezen. Hopelijk breken we alweer die stiltes van jullie ochtendstond, zorgen weervoor dat ook jij vanop een afstand van 8000 km die vreemde bolletjes op je armen krijgt, ... kortom hier zijn we weer voor jullie met groot nieuws over ons Surinaams avontuur.

'Vierdaagse: Raileyvallen' (Dag 60, 61, 62 en 63)
Het ochtendinstrument zorgde er weer voor dat we recht fladderden om 07.30u. Deze keer was er geen tijd voor het alledaagse, wakkermakende ochtendritueel. Het rustige terrassfeertje werd al gauw vervangen door: "Wat moet er nu eigenlijk allemaal in die rugzak?" TUUUTUUUT, daar was onze bus al aangekomen.

Het bakje was reeds al volgeladen met een sappige jongedame rijpingstijd, 50 jaar en haar Hollands 'mannetje'. Samen met onze dolenthousiaste gids, Diego en deze twee vertrokken we voor een binnelands avontuur. De vlinders waren deze keer overgevlogen van het ButterFly park naar ons eigen buikje. De boog was duidelijk gespannen.

Al vanaf de eerste minuut die gepasseerd was hadden we het gevoel gevoel, 'Dit wordt het avontuur van ons leven!' De slagzin 'Lieve meiden, jullie worden verwend tot in de puntjes' die Grasita, die sappige jongedame, ons op zijn Surinaams lachend toewierp was dan ook perfect geplaatst. Stop één? Na een 20 km bollen in ons busjes hielden we halt bij de centrale groentenmarkt. Grasita kocht daar net als een Flandria-specialist keurig de lekkerste groenten en vruchten voor onze komende maaltijden. 'Heb je deze al eens geproefd?' vroeg ze al wijzend naar een vrucht dat we in heel ons leven nog nooit waren tegengekomen, zelfs niet in de boekjes. 'Ok deze nemen we mee, die moet je echt geproefd hebben!' Achteraf bleek het een cacao te zijn.

Hup de wielen van de bus draaien rond en rond, rond en rond.... Als laatste stop voor de urenlange reis aten we nog een lekker ontbijtje: broodjes met kaas en tonijn. Er werd ook gezorgd voor persoonlijke randanimatie, duidelijk in het algekende Surinaamse thema: 'Lets go BABBELWATER'. Of om het duidelijker te beschreven, we werden omsingeld door enkele sprekende watervallen. Ook dit is Suriname.

'E17 oprijden graag en links aanhouden!' mooi niet! Deze autosnelweg werd vervangen door een baan met een overvloed aan putten en bobbels. In België noem je het Heuvelland, hier noem je het gewoon 'de autoweg!'. De inhoud van onze maag kreeg snel het gevoel alsof er een roerei werd gemaakt. Gelukkig besliste het roerei om binnenin te blijven. Op onze rit op de bauxietwegen werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht: bomen, bomen, ... kleine marrondorpjes, vogels, ... ahja en nog meer bomen. Touristil was op deze weg geen optie, het enige medicijn hier dat hielp was: 'GENIETEN!'

Vier uur, 180 km, een stijve nek en een gekluste maag later, arriveerden we in een marrondorpje. De huisjes die er stonden zie je enkel bij ons in pretparken als versiering of 'in de boekskes!'. Hier is het echt ... slik! In dit dorpje ruilden we dan ook van transportmiddel, onze minibus werd snel een mini-koriaal. 'Hmm, gaat alle bagage hier in?' 'Tuurlijk!' In Suriname komt altijd alles goed... NOS pang. (lees: geen paniek!)

'Hallo, ik ben Lucien, maar jij mag Senne zeggen!' groette de bootsman ons toe. Drie uur lang vaarden we over de Copenamenrivier. Onderweg werd ons dierenlijstje aangevuld met brulapen, dwergpapegaaien, ara's, ... de kaaivrouw deed zelfs ons bootje een beetje wankelen. Spectaculairder als onze 3D cinema! Slik!

U nadert het eilandje Fungo, ... dit was voor de komende vier dagen ONZE THUIS. Spannend. Eerste actie op het eiland? Laten we gezellig de monkey monkeys gaan voeren. Met onze kleine bakova's lieten we de Meneertjes Nilson uit onze handen eten. Paradisio, de Zoo van Antwerpen, Planckendael, ... jullie kunnen hier niet tegen op.

'Komen eten!' hoor ik het nu goed? Mama Grasita toverde met haar overheerlijke maaltijden snel een lach op onze snoet. Die kilootjes die er af gevlogen zijn door Surinaamse zweetaanvallen zullen snel terug met hun tweelingsbroertjes op ons lijfje springen. 'Jullie hebben eten nodig hoor, voor morgen!'

Al afsluiter van de dag, maakten we nog een kleine, nachtboswandeling. Buiten het ei'tje in onze broek kregen we nog wel vele andere dingen te zien. Onze nachtblindheid verdween snel na het zien van een echte vogelspin. Alle haartjes die zij op haar pootjes had, kwamen bij ons dan ook recht op onze armen, gepaard met die bolletjes. Na dit nachtelijk avontuurtje werd er uit de verte geroepen naar ons, door ons, u weet het waarschijnlijk nog, liefde van ons leven: 'DE HANGMAT!'; snel zochten we haar op en kropen we er met veel plezier in.

BRUUUUL, BRUUUUL, deden de brulapen in koor die nacht al hoorde Silke deze niet. Dit in tegenstelling tot bij Celine. Zot toch, dat je in openlucht elk geluidje wil analyseren?

Opstaan, tijd voor een stevig ontbijtje want vandaag staat er een BOSWANDELING en BERGBEKLIMMING op het programma. Stapschoenen? Oeps, die liggen in België, dan maar onze twee beste vrienden mister All en mister Star. Zij brachten ons tot aan de top van de Voltzberg en terug, trouwen vriendschap noem je dat.

Wandelen, kijken waar je loopt, wandelen, kijken, ... STOP aapjes! Als eerste op onze tocht kwamen we deze vriendjes tegen. Nieuwsgierig als ze zijn stonden ze ons te bespieden vanop een hoge en veilige afstand. Zalig! Alweer wandelen, kijken waar je loopt... STOP... ah nee toch niets. Wandelen, ... tijdens deze tocht leerde je duidelijk jezelf kennen, dat je in de jungle nooit gerust loopt. In de dierentuin krijg je alles letterlijk mooi op een plaatje en op een veilige afstand in de jungle, is het zelf ondervinden.... MACHTIG. Zo werden we op onze tocht geconfronteerd met apen, ara's, gordeldieren, salamanders, herten, buidelratten, toekans, bosvarkens en nog meer salamanders. Na een goede drie uur de opwaartse en neerwaartse beweging te maken met onze vrienden all en star, ze zelf trucjes te laten tonen op de evenwichtsbalken die normaal gezien de bedoeling hadden om het vallen in kreekjes te vermijden, kwamen we aan bij ... de VOET van de Voltzberg. Onze monden vielen wagenwijd open... je kan de Voltzberg vergelijken met een gigantische steen, ... zo stijl en wij gingen er zonder boe of ba opklimmen. Gevolg? Vier zuchtende dames alsof hun leven er vanaf hing, geraakten met veel zwoegen en zweten boven op de top. Dames en heren, dit was een little bit of heaven on earth. Het gevoel, het uitzicht, ... niet te doen! 

Tijdens de neerwaartse bewegingen werden we er meer aan herinnerd dat er wel degelijk spieren in onze benen zaten en deze morgen niet liever willen dan laten voelen dat ze er zijn. Dat wordt stretchen. De terugweg in de jungle liep al iets sneller, we kregen enkele overhoringen of we nog steeds alles wisten van voorheen. Ja hoor, ook hier slaagde ik met grote onderscheiding. YES! 'De laatste 15 minuutjes!' beloofde Pentang onze gids ons. Al leek het eerder de laatste twee uurtjes. AAAAH! Eindelijk arriveerden we aan de Marowijne-vallen waar we de kans kregen om onze spieren natuurlijk te laten masseren door de stroomversnelling, zo goedkoop als het was, zo ZALIG was die natuurlijke welness!

Eens thuisgekomen waren de heerlijke woorden: 'Komen eten!' weer al klinkend als muziek in onze oortjes. Hmm, alweer was het tijd voor een culinair hoogtestandje, deze keer was het VISSSSSSSSS!!!!! Zelf gevangen en bereid in een heerlijke maaltijd. Smullen maar... en erna? Hangmatje in, want na al die voetenarbeid van de voorbije dag was dit MEER als nodig. Echt slapen deden we natuurlijk maar na twee uur tetteren met onze gids Diego. Hij wou duidelijk alles weten over het leven in België. Al willen we hem alvast gerust stellen dat we onze levens zeker wil switchen. We verkiezen iever het land der 'telefoonbomen' i.p.v. WiFi en Iphone en loop liever in de supermarkt 'Jungle' i.p.v. die overdrukke zaterdagmiddagse Colruyt.

 Van ochtendhumeurtjes was hier dan ook allesbehalve sprake. Deze werden geheeld met het medicijn een Grasita-ontbijtje. Overheerlijk dus! Op dag drie deden we alweer, hoe kan het anders ook, een boswandelingetje. Mooie twee uurtjes die benen strekken, daar konden we vanaf nu wel al tegen hoor. Deze keer gingen we echt voor de natuur. We kregen een lesje biologie, maar i.p.v. plantjes bezichten op foto's deden we het deze keer live. 'hé een slang!' meldde Celine iedereen doodleuk wanneer ze er met haar tedere voetjes opstond. 'Ja, dit is de giftigste slang van de jungle!' zei onze gids ons geruststellend. Silke was niet bang hoor, ... al stonden haar beentjes stiekem wel te schudderen. Respect voor Celine. Verder op de weg leerden we geluid maken op de telefoonboom, armbandjes maken van bostouw, kaarsen maken met boskaars, ... supermarkt THE JUNGLE was duidelijk open. Geweldig toch?

'Soutoooooooo!' deze avond stond er het lekkerste Surinaamse gerecht op het menu. Smullen was dan ook het beste werkwoord dat jij bij deze maaltijd kon bedenken.

1....2.....3..... hier zijn de Raileyboys, 's avonds kregen we een privéoptreden van deze groep. Instrumenten gemaakt met allemaal 'jungle-materiaal' zorgden al snel voor een swingend feestje. Schudden met die billen, ja ooit zal het ons wel eens lukken. Gepaard met een kampvuurtje, aangestoken met onze eigen gevonden boskaars, was dit best wel een gezellige afsluiter.

De volgende ochtend stond alweer de laatste activiteit op het programma. 'We gaan uitdrijven?' ja, ook wij fronsten onze wenkbrauwen even. We leggen het even uit, varen naar een verlaten eilandje. Zwemvestje aan, plons in het water dat tevens vol met pirhana's, reuzegarnalen en we weten niet wat nog meer zat... en laat je maar drijven. Let wel op er zijn scherpe rotsen en stroomversnellingen, ... geen probleem met toch enkele angstbuien en waterbinnenhappers zijn we toch heelhuids op onze eigen eiland geraakt. 'Silke en Celine kunnen da duidelijk wel!'

11u tijd om te vertrekken, afscheid nemen van onze plaatselijke raileyboys, ... aan de lieve Pentang beloofden we dan ook dat we ooit nog een keertje zullen terugkomen, zwaai, zwaai .... weg vaarden wij. Deze keer zorgde de boottocht voor een kleurenvelleltje bij ons vier. De mokkaflesje, begonnen stilletjes aan te veranderen tot chocolademelk. Whoehoew!

Kaaimanston, ik wil je nog het laatste tonen meiden. 'Dit is mijn geboortedrop!' vertelde de gids ons. Veel woorden hebben we hier niet voor jullie. We kunnen alleen zeggen dat van een gesprek over de nieuwste iphone die wil ik... en dan belanden in dit, me de mond heeft gesnoerd voor enkele uren. Die zin 'de nieuwste Iphone wil ik!' veranderde dan ook snel in... 'Ik laat mijn kleren hier achter, ... koop veel eten voor die mensen, ... ' Ik besliste op deze dag, ik moet hier mijn kleine beetje verandering in kunnen brengen, hoe deze kinderen blij waren met een lollipop of een crackertje. Ze deden onze ogen opengaan... Stop met memmen, want hier in dit dorp, bestaat geen geld, ik ruil dit voor dat... Hier is het echt GOEIEMORGEN ZONDER ZORGEN. ( & stiekem hebben ze de meeste zorgen! SLIK!)

Nadenkend over wat we met ons leven willen doen... en hoe we deze mensen zouden kunnen helpen gingen de uren in het hobbelde busje al snel vooruit. De thuiskomt voelde vreemd aan, volgende week is het niet de deur van dr. Sophieredmondstraat dat opengaat, maar de deur van onze eigen huisjes,spannend.

Zo, na deze hele boterham zijn we echt moe geworden... We hebben alles geprobeerd om in notendopje te vertellen, de foto's vind je op onze facebook. Webnode laat het niet meer toe om foto's toe te voegen. Hopelijk genieten jullie er ook een beetje van.

Slaapzacht lieve vrienden, tot morgen en voor jullie....

VERGEET NIET:

Iedereen wil gelukkig zijn en niemand wil pijn, maar er zal nooit die mooie regenboog zijn zonder de voorafgaande regen.

Veel liefs en tot snel vrienden, familie en ouders!

Silke en Celine